En daar was ze dan!
Door Nicole op 25/07/2008 - 14:49:
Carnaval 2007: we zijn op wintersport waar een bevriend stel in het huwelijksbootje zal treden. De liefde hangt in de lucht en Maurice en ik hebben een heerlijke week. Overdag lekker skiën, de avond dan heerlijk met goede vrienden doorbrengen, en de nachten... Tja, die zijn voor ons tweetjes.
We waren net een dikke maand "bezig" voor een kindje en hadden niet echt verwacht (wel gehoopt) dat het zo snel zou gaan.
In april ben ik enkele dagen over tijd. Dat is me al eerder overkomen en toen waren de drie zwangerschapstesten negatief, maar deze keer voelde het anders.
Die donderdag met mijn ouders nog even lekker gaan shoppen… Niets gezegd, natuurlijk en toen naar huis… De zwangerschapstest lag al in de la te wachten tot hij gebruikt werd. In mijn haast kon ik niet wachten tot Maurice thuis kwam, naar het toilet, en wachten maar. Nou, een seconde later zag ik het al: twee streepjes... Wat er toen door me heen ging? Geluk, heel veel geluk en wat voelde ik me heerlijk, traantjes van geluk liepen over mijn wangen. Maurice bellen: “Schatje, heb je het druk?”
“Nee, hoor, ik ben klaar en wilde net naar huis komen.”
“Kom maar snel naar huis want ik heb een test gedaan.”
“Een test?? Wat voor een test??”
“Schatje, een zwangerschapstest…”
“Oohhhhhh ja, EN??”
“We zijn zwanger…”
Aan de andere kant van de lijn: stilte. En dan, echt waar: “Oh, ik ben zo blij!”
Ik voel me heerlijk, ben wel erg moe maar verder heb ik nergens last van. Afspraak gemaakt bij de verloskundige, maar dat duurt nog wel een paar weekjes. Tot die zaterdag in mei… Bloedverlies, paniek, oh jee, wat nu?! De verloskundige gebeld. “Hoe ver bent u, mevrouw? Tja, 6 weken, dan moeten we nog even afwachten want op een echo kunnen we nu nog niet veel zien. Gaat u maar uit van het ergste!”
Tja, dan staat de wereld even stil. Maar nuchter als we zijn, weten we ook wel dat - mocht het misgaan - dit een reden heeft en dat het kindje dan niet levensvatbaar was. Maar toch hadden we veel verdriet. We leefden tussen hoop en vrees. En we moesten ook nog twee weken wachten voordat er een echo gemaakt kon worden.
Maar ik bleef hopen dat het goed zat. Ook mijn gevoel zei dat het wel goed zat. En naarmate de dagen vorderden, werd het bloedverlies minder.
Toen de echo, wat een spannend moment! Maurice stond bij me, de echoscopiste maakte een inwendige echo en opeens zei ze: “Ik zie een vruchtje… En het hartje klopt!”
Dat was een heel mooi moment. Wat waren we blij!
Vanaf dat moment is de zwangerschap probleemloos verlopen. Ik voelde me heerlijk en had echt nergens last van. Ik heb tot vier weken voor de uitgerekende datum doorgewerkt. En toen was het zover: de 40 weken braken aan. Ik had echt verwacht op tijd te bevallen maar helaas, ons kleine kruimeltje bleef lekker zitten waar het zat.
Op de dag dat ik precies 42 weken zwanger was, kreeg ik om 3 uur ’s nachts weeën. Ik wist meteen: nu gaat het beginnen. Om 5 uur Maurice ingelicht en die begon meteen met klokken. Weeën om de 5 minuten, om de 4 minuten, nu moeten we gaan bellen.
Om 7.30 uur kwam de verloskundige. Slechts 1 cm ontsluiting, dat kan nog wel even duren. Lekker gaan douchen en op de bank gaan liggen.
Om 12.00 uur kwam de verloskundige nog even kijken hoe het me ging, ze was toch in buurt. Al 4 cm ontsluiting, het begon al op te schieten.
Om 13.30 uur had ik toch wel heel serieuze weeën. Maurice vertrouwde het niet en belde de verloskundige weer. Om 14.00 uur was ze er en toen had ik al 6 cm ontsluiting. Ze brak de vliezen en om 15.00 uur had ik volledige ontsluiting. Ik mocht meepersen. Na een uur flink persen, kwam ons kleine kruimeltje er maar niet uit…
Dan maar naar het ziekenhuis waar ze me met de vacuümpomp, een handje zouden helpen.
Om 16.15 uur kwamen we in het ziekenhuis aan, alles en iedereen stond al klaar. Een infuusje werd ingebracht en daar gingen we dan… Bij de eerstvolgende perswee werd de vacuümpomp aangebracht en daar kwam onze dochter ter wereld. Wat een prachtig moment!
Julie deed het prima! Ze had een score van 9 en daarna 10, en ze was prachtig! Ze werd meteen aangelegd en dronk vredig aan mijn borst.
Ondertussen is onze kruimel, Julie, alweer 5 maanden oud. Ze doet het prima, ze slaapt al vanaf de tweede nacht helemaal door ’s nachts. En ze drinkt nog steeds lekker bij mama aan de borst. Wat is onze kleine schat toch een kanjer!!
Liefs,
Nicole
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: kathy op 31/07/2008 @ 22:37 
Wat gaat de tijd toch snel. hopelijk blijft ze het goed doen. en geniet er maar van want de babytijd gaat zo snel voorbij
Door: kriekske (profiel) op 05/08/2008 @ 18:45
ik hoop inderdaad dat alles zo vlot mag blijven verlopen.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.