Bevalling van Zoë, een dysmatuurtje...
Door Carmen op 25/07/2008 - 14:44:
Dinsdagavond 10 oktober 2006
Ik was 35 weken en 6 dagen zwanger. Om 19u hadden we een afspraak bij de gynaecoloog... Zoals gewoonlijk was het er weer druk, en moesten we aanschuiven.
Eindelijk was het aan ons! Ik mocht op de tafel gaan liggen en de gyn vroeg hoe het met me was. Ik voelde me nog perfect! Buiten af en toe voetjes in mijn ribben had ik van weinig dingen last.
De gynaecoloog smeerde de gel op mijn buik en begon de echo te nemen. We zagen meteen aan zijn gezicht dat er iets niet juist was. Dan krijg je echt een “raar” gevoel! Hij had vorige keer al laten horen dat ons meisje aan de kleine kant was, en deze keer zag hij op de echo dat ze helemaal niets gegroeid of bijgekomen was. De moederkoek had geen plaats meer om te groeien waardoor ons meisje dat dus ook niet meer kon.
Ik had ook ’al’ 1 cm opening. Dat was dan weer even positief juichen.
Ik mocht mij weer gaan aankleden en daarna gingen we enkele dingen afspreken. Ik stond in het kleedhokje niet goed wetend wat te denken ...
“Goed”, zei de gyn: “Wanneer kan je het ziekenhuis binnengaan? Vandaag nog of morgen?”
Op dat moment stopt de klok even met tikken, of dat gevoel had ik in elk geval toch!
“Ik ga morgen overleggen met mijn collega’s of we het eventueel nog gaan uitstellen tot volgende week, maar bereid je maar voor dat je deze week nog bevalt.”
Dan word je innerlijk overvallen met 1001 vragen en toch wist ik er geen enkele die ik kon stellen.
“Het is beter dat we het kindje gaan laten komen, dan zijn er minder risico’s ...”
De rit naar huis was “raar”. We waren blij omdat -HET MOMENT- eraan zat te komen maar anderzijds was ze zo klein en zo kwetsbaar. We hebben dan maar de meter en de peter verwittigd ...
Thuis aangekomen, nog even snel iets proberen te eten maar ik kreeg geen hap door mijn keel. De laatste dingen in mijn koffer gestoken, nog een paar boeken genomen indien ik toch niet meteen zou gaan bevallen ... Ik ben dan nog diezelfde avond “binnengegaan”. Thuis zou ik mijn eigen toch alleen maar zenuwachtiger maken!
We zijn het ziekenhuis binnengegaan langst spoed, want de hoofdingang was al dicht. We hebben dan het papiertje van de gyn afgegeven en mochten in de wachtzaal gaan zitten. Onvoorstelbaar wat er in die 5 minuten dat we moesten wachten allemaal door je hoofd gaat ... Ook al wisten we niet wat komen ging, wel is het zo dat we geen moment schrik hebben gehad voor een slechte afloop. Wel zenuwen voor het onbekende dat ging komen. Onderzoeken, inleiden, bevallen, neonatologie ...
We mochten verdergaan naar de verlosafdeling. “Verlosafdeling”, nog nooit leek dat woord zo echt, zo toepasselijk!
Ook de weg naar de verlosafdeling was raar. Elke stap die we zetten, was er eentje dichter bij de bevalling en bij elke stap die we zetten, werden we ons daar ook bewuster van!
Op het verloskwartier moesten we ook even wachten. Er was nog een “wachtend” koppel en je kon de bevallingssfeer/spanningen duidelijk voelen! De mannen maakten een flauwe grap om de spanning een beetje te onderbreken.
Ik zag aan die vrouw haar gezicht dat ze weeën had. Wel raar, beiden gingen we bevallen, zij met weeën en ik die nog geen flauw benul had hoe een (oefen)wee voelde ... De harde buiken die ik al gehad had, kon je op 1 hand tellen en waren zelfs niet met een tikkeltje pijn.
Dat koppel mocht verdergaan, wij moesten een kamertje binnengaan. Het was een soort onderzoekskamertje en daar moest ik een uurtje aan de monitor gaan liggen.
Na een tiental minuutjes begon ik buikkrampen te krijgen en heb dan een verpleegster verwittigd. Die buikkrampen werden opgewekt door de monitor en bleken (oefen)weeën te zijn. Dat het weeën waren, was duidelijk te zien op de monitor maar er was ook te zien dat bij elke wee de hartslag van ons klein wondertje wegviel. Dat bleek wel meer te gebeuren maar omdat ons prinsesje zo klein was, was het toch gevaarlijk.
De gyn werd verwittigd en wij mochten ons installeren in een vrij gezellige kamer. Naast mijn bed stond een “zak onderuit” zetel waar Danny zich in nestelde. Ik trok mijn pyjama aan en dan keken we nog even tv.
De gyn kwam langst en zei ons (wat we al wisten) dat bij elke wee ons meisje haar hartslag wegviel. Hij zei ook dat we dan toch een keizersnede zouden moeten overwegen omdat een natuurlijke bevalling nog meer risico’s met zich mee zou meebrengen. Ze zouden mij ook ‘s nachts enkele keren aan de monitor leggen om haar hartslag goed in het oog te kunnen houden.
Een uurtje later kwam een stagiaire bloed prikken. Ik verwittigde al dat velen problemen hebben om mijn aders te vinden. En ja, ook zij slaagde er niet in. Wanneer er verschillende keren in mijn arm geprikt was, besloot ze dan toch om een dokter erbij te roepen. Had ze gewoon naar mij geluisterd dan had ik niet onnodig zoveel keren “geprikt” moeten worden, maar ja, iedereen moet leren, hé!
De dokter kwam langst en gelukkig lukte de bloedafname nu meteen ...
Ondertussen was het al 1u (‘s nachts) en konden we aan onze nachtrust beginnen.
Zo gezegd zo gedaan, om de twee uur kwamen ze mij wakker maken om de monitor aan te koppelen. “Je mag ondertussen verder slapen, hoor”, werd er mij gezegd. Nogal moeilijk als je aangekoppeld bent aan een monitor die weeën opwekt! Die weeën waren toch al vrij lastig ...
Maar Danny lag rustig verder te slapen en werd ook geen enkele keer wakker!
Door de korte slaapstukjes en monitormomenten was het al snel ochtend. Rond 7u kwamen ze mij “checken”. Vanaf ik niet meer aan de monitor hing, had ik ook geen weeën meer. Wat wel veranderd was: 2 cm opening! Dat zijn al 2 pijnloze centimeters: dacht ik bij mezelf.
De weeën werden toch pijnlijker tijdens de monitoropnames!
Rond 9u kwam de gyn langs. We schrokken in positieve zin want wie had nu gedacht dat hij werkelijk zo vroeg zou komen. We hadden er ons al op voorbereid dat we uren zouden meten wachten...
“Ik heb goed nieuws”, zei hij. Ons meisje had het dus de hele nacht super gedaan en het woord keizersnede kwam niet meer ter sprake.
“We gaan een gewone bevalling proberen!”
Wij heel blij! Mama hersteld dan sneller en baby komt dan toch op een natuurlijke weg ter wereld.
Onze vreugde werd NOG groter toen hij zei: “We gaan u vandaag inleiden!”
Waarop ik dan meteen reageerde: “Ga ik dan nog vandaag bevallen ?????” (Achteraf bezien natuurlijk een domme vraag. Niemand wist hoe lang het zou duren of hoe snel het zou gaan ...)
De gyn stelde mij toch wel gerust. Als alles vlotjes zou verlopen, zou ik in de late avond een kind op de wereld hebben gezet!
En dan ’viel onze frank’ ... We hadden ons fototoestel niet bij! Danny heeft dan meteen naar mijn mama gebeld en zij zou ons fototoestel na haar werk brengen. Dat zou kort na de middag zijn, niet erg wat zo snel zou het nu ook niet allemaal gaan!
Danny heeft dan ook iedereen verwittigd dat de bevalling eraan zat te komen...
10u: vanaf nu kwam er regelmatig een verpleegster om te kijken hoe ik het deed en hoe ons meisje het deed. Ze hebben dan een pilletje ingebracht dat de baarmoeder zou moeten weker maken en weeën zou moeten opwekken.
Ik had nog steeds 2 cm opening.
Het werd spannend want NU ging het beginnen ...
Ik heb dan nog sms’jes zitten sturen met bepaalde mensen om hen op de hoogte houden.
Dat pilletje deed zijn “ding” en de weeën kwamen nu ook zonder monitor en werden al snel heviger.
Danny is dan voor mij een puzzelboekje gaan kopen om de tijd te verdrijven. De pijn werd soms toch vrij vervelend want ik mocht mijn bed niet uit. Ik mocht enkel op mijn linkerzijde liggen (zou beter zijn voor het kindje) of op mijn rug. Ik kon ook mijn bed niet uit. Ze hadden een ’sensor’ ingebracht en ’vastgemaakt’ op het hoofdje van ons meisje zodat ze haar nauwkeurig konden opvolgen.
De verpleegsters kwamen en gingen om alles in het oog te houden. Ik probeerde ondertussen wat te puzzelen maar kon mij echt niet concentreren. De weeën kwamen regelmatiger en begonnen ook echt pijn te doen!
Om 14u kwamen ze controleren hoe “ver” ik al was. Nog maar 3 cm opening ...
Het leek een echte lijdensweg te worden. Nog MAAR 3 cm en al zoveel pijn! De weeën kwamen sneller en sneller, en ik had er bijna geen pauze meer tussen. Ze gingen vragen aan de gyn of ze mijn water mochten breken.
Om 15u ging Danny een sigaret roken en het fototoestel aannemen van mijn mama. Natuurlijk op die moment kwamen ze mijn water breken, dus daar was Danny spijtig genoeg niet bij. Ongelooflijk hoeveel water er in zo een buik kan! Ze begonnen ook te praten over een epidurale ... Nog geen seconde had ik daaraan gedacht! Maar je ligt daar dan met pijn en dan ben je snel “overhaalt”. Ik zou te moe zijn om later te gaan persen als het aan dit tempo verder zou gaan. Ik heb dan ook toegestemd...
Om 15u15 had ik 4 cm opening. We gingen vooruit! Zonder pauze tussen de pijnlijke weeën lag ik daar te puffen ... Danny moest regelmatig een washandje natmaken en op mijn voorhoofd leggen. Dat was ZALIG!
Om 15u30 had ik 5 cm opening en begon ik al een soort ’druk’ te voelen. Het ging goed vooruit nu!
Om 15u35 zijn ze de epidurale komen steken. Ik was niet echt “scheutig” op die naald die ze in je rug steken, maar het was echt niet pijnlijk tegenover de weeën! Nu zou de pijn gaan verdwijnen ...
Om 15.40u een komen en gaan van verpleegsters en de gyn om te controleren en ... Geen beterschap in de pijn en 6 cm opening! Danny mocht geen seconde meer van mijn zijde wijken! Ik pufte de weeën en de minuten weg!
Ik had niet het gevoel dat ik er alleen voor stond, dat ik alleen aan het “werken” was. Danny hield mij vast en steunde mij “perfect”. Hij zou het niet beter gedaan kunnen hebben!
Om 15.45u: 7 cm opening. Wat had ik een pijn! Die epidurale mocht echt wel beginnen te werken!
Om 15.50u: de pijn aan het verbijten en 8 cm opening ... Om de paar minuten kwamen ze “checken” hoeveel opening ik had en als ze dat doen tijdens een wee... Dat doet ook geen deugd, hoor!
Om 15.55u: nog steeds zoveel pijn en zoveel druk - 9 cm opening.
Om 16u had ik volledige ontsluiting! We mochten verhuizen naar de verloskamer. Op de gang kreeg ik een onweerstaanbare drang om te persen. Dit deed ik dan ook tegen de verpleegsters hun wil in. Zoiets houd je niet zomaar tegen!
Ik mocht op de verlostafel gaan liggen, met mijn benen in zo een ijzeren spel en met mijn handen moest ik ijzeren stangen vasthouden. Danny hield mij vast en hielp mij echt!
“Als je nu een wee voelt opkomen, mag je persen”, zei de gynaecoloog. Hij had nog niet fijn zijn zin uitgesproken en daar was alweer een perswee! Ik perste de ziel uit mijn lijf (had toch dat gevoel) en daar kwam een hoofdje piepen. “Nog persen”, zei de verpleegster waarop ik “wijs” antwoordde: “Nee, mevrouw de wee is over!”
Dat bracht dan weer een humoristisch tintje onder de dokters (is mij achteraf verteld want op die moment let je daar niet op!).
Weer wee, dus weer persen! Ik heb nog nooit zoveel kracht gebruikt ... Daar kwam de derde wee ... ik perste en voelde zo een branderig gevoel! KNIP ... En daar was het hoofdje helemaal! Ons meisje was halfgeboren en begon al te weeën! De schoudertjes en de rest van haar mooie lichaampje kwamen zonder problemen mee!
Zo wenen dat dat kleine lichaampje kon! Een hele goede start dus, tot ieders opluchting! Tot mijn grote verbazing legden ze haar in een doek op mijn buik. Ik mocht haar bewonderen ook al was ze zo klein!! Ze was zo rimpelig maar toch zo mooi! Ze nam met haar hele kleine handje mijn (voor haar grote) duim vast. Wat een verschrikkelijk mooi moment! Dat heeft maar even mogen duren maar toch ... Zoveel emoties en gevoel dat daarbij komt ... ZOVEEL LIEFDE!
Ze namen haar weg om te controleren (wat ze bij elk kindje doen). Ze had een Apgar-score van 9/10! Ze werd lekker ingeduffeld in dikke witte doeken en werd de kamer uitgedragen. De fiere papa ging met zijn dochter mee! Daar lag ik dan alleen. De placenta kwam vanzelf en ze gingen mij hechten. Wat deed dat zeer zo zonder verdoving! Zo verschrikkelijke pijn ...
Bij de laatste hechting begon de epidurale te werken ...
Het was een regenachtige, donkere dag maar op het moment dat ons WONDER geboren werd, kwam de zon tevoorschijn en begon ze enkele minuten lang te schijnen...
Uiteindelijk heeft ons dochtertje geen enkele keer een alarm op neonatologie laten afgaan en mocht ze na 3 weken “al” naar huis!
Carmen
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: daniëlle (profiel) op 30/07/2008 @ 13:44 
Ondanks de spanning een geweldig mooi verhaal. Veel geluk!
xx
Door: snuffel op 31/07/2008 @ 14:46
Proficiat met je kleintje! Voor je het weet is ze al een pak groter.
Ik kan er van meespreken...
En hoeveel woog en groot was ze uiteindelijk?
groetjes,
snuffel
Door: snuffel op 31/07/2008 @ 14:47
oei, ik lees nu dat deeboorte dateert van oktober 2006,
je kleine meid zal ondertussen wel al een pak gegroeit zijn, hé!snuffel
Door: LiLLeBi (carmen) op 01/08/2008 @ 09:50
Jaja ondertussen is ze al een flinke peuter!
Ze was uitiendelijk 1880 gram 'zwaar' en was 43.5 cm klein!
Door: HEIDIKE (profiel) op 01/08/2008 @ 15:06
lijkt me toch een emotioneel zware periode, ik ben zelf onlangs bevalen van een tweeling waarbij het ene kindje ook minder goed groeide tegenover het andere, a;ltijd die angst of alles goed was.
gelukkig is bij jullie het allemaal goed gekomen, dat geeft hoop.
nog veel plezier met jullie wondertje
Door: LiLLeBi (profiel) op 04/08/2008 @ 12:13
Ze is nu nog steeds een kleintje en vooral een lichtgewichtje. Ze is nu 74 cm groot en weegt 8.3 kg. Maar ze is kerngezond en zeker niet meer ziek dan andere kindjes ofzo dus het hoeft niet altijd erg af te lopen!
Door: Tine (profiel) op 08/08/2008 @ 22:38
Onze Kobe werd op 23 maart 2008 geboren met een spoedkeizersnede.
Hij was ook niet meer goed aan het groeien en blijkbaar had ik een zwangerschapsvergiftiging. 4 weekjes te vroeg.
Kobe woog 1.750kg en was 44cm.
Ook hij mocht na 3 weken mee naar huis.
Ik vind het soms wel moeilijk als je hem nu vergelijkt met andere kindjes van zijn "leeftijd". Hij blijft kleiner en wat later met alles hé.
Door: LiLLeBi (profiel) op 11/08/2008 @ 08:50
Tine, hier ook nog altijd de 'opmerking' wat een kleintje! Of wat een fijneke!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.