Vraag van de maand: juli-augustus
Van zodra je weet dat je zwanger bent, neemt je leven een andere wending. De eerste maanden heb je vaak schrik dat er iets mis zal gaan, maar eens je de magische grens van 28 weken in zicht krijgt, durf je echt te dromen over je kindje. Je begint van alles te regelen: van de de babyuitzet tot de suikerbonen. Ook begin je na te denken over je bevalling. Misschien wil je graag thuis bevallen? Of maak je je koffertje voor het ziekenhuis alvast klaar. De meeste vrouwen zijn benieuwd hoe hun bevalling zal verlopen en hebben er bepaalde verwachtingen over. Vaak worden deze verwachtingen ingelost, vaak ook niet. Daarom onze vraag voor deze maand:
Verliep je bevalling zoals je vooraf verwacht had?
Huidige resultaten:
| Ja: | 574 stemmen | |
| Nee, ik kon niet thuis bevallen: | 172 stemmen | |
| Nee, ik kreeg een keizersnede: | 299 stemmen | |
| Nee, er waren complicaties: | 310 stemmen | |
| Nee, om andere redenen: | 285 stemmen |
1640 stemmen in totaal.
Reacties:
Door: caroline van liempt op 17/07/2002 @ 23:02 
Leuke vraag, ik heb ook een heel leuk antwoord...
A.s. vrijdag 19 juli is het precies een jaar geleden dat mijn tweeling Jesse en Mik is geboren.
Nou is dat op zich natuurlijk niet zo gek is het niet dat iedereen er tot op het moment dat Jesse, de oudste van de twee, geboren was vanuit ging dat ik maar van 1 kindje zwanger was...
Toen bleek namelijk dat mijn buik veel te groot was voor de baby die net geboren was...
Echoapparaat erbij en ja hoor daar zat Mik verstopt.
14 minuten later waren wij dus ineens de ouders van drie kinderen in plaats van twee, Stijn is onze oudste van inmiddels 4.
Tijdens de zwangerschap heb ik zelf verschillende malen aangegeven dat ik het vermoeden had dat er mogelijk wel eens meer dan 1 kindje in mijn buik kon zitten maar omdat ik met 8 weken een echo had gehad weet iedereen dat aan het feit dat ik waarschijnlijk last had van mijn hormonen of zeker graag een tweeling wilde..
Ik ben aan het begin van mijn zwangerschap erg ziek geweest, twee keer opname ziekenhuis i.v.m. ernstige uitdroging door het vele overgeven en erge bekkenklachten. Ook was er steeds veel beweging, voelde ik de de hik aan twee kanten en vonden de meeste mensen in mijn omgeving mijn buik wel erg groot worden, zeker nadat ik aan het begin van mijn zwangerschap 10 kilo afgevallen was...
Ik heb mijn vermoeden naar tenminste 4 verloskundigen uitgesproken maar ze gooiden het er steeds op dat het echt niet kon omdat ik op de echo toch maar een kindje had gezien....
Aan het eind van mijn zwangerschap heb ik ook aangegeven dat ik dacht dat de kleine niet meer ingedaald lag omdat ik blauwe ribben kreeg van naar mijn gevoel het kopje van de kleine.
(Mijn oudste heeft tot een week voor uitgerekende datum in stuit gelegen vandaar dat ik dat gevoel zo herkende.)
Maar nee, dat was het kontje van de baby, ik moest er wel rekening mee houden dat het een baby van ruim 7 pond zou worden.
Nou bij elkaar wogen Jesse en Mik dat wel ongeveer dus dat klopte dan wel...
Gelukkig waren de boefjes kerngezond maar het blijft ook nu nog allemaal erg onwerkelijk.
Het was trouwens nog mazzel ook dat ik in het ziekenhuis beviel want ik wilde eigenlijk thuis bevallen. Ik dacht namelijk dat mijn vliezen gebroken waren en ging voor extra controle naar een verloskundige die dit bevestigde en er aan toevoegde dat het meconiumhoudend vruchtwater was en dat ik daarom in het ziekenhuis moest bevallen.
Je raadt het misschien wel, de vliezen waren niet gebroken en het vruchtwater was zo helder als het maar kon.
We waren ook nog net een maand voor de bevalling verhuisd naar een huis met drie slaapkamers, een voor ons, een voor Stijn en eentje voor "de baby".
Er moet dus zeker verbouwd gaan worden maar voorlopig zit dat er financieel gezien nog niet in en slapen Jesse en Mik bij elkaar op een kamer...
Nou misschien kunnen jullie wat met dit verhaal,
groetjes, Caroline
Door: Liza op 05/08/2002 @ 15:27
Door reacties van andere vrouwen zag ik helemaal niet op tegen de bevalling. Iedereen vertelde mij dat bevallen helemaal zo erg niet is. Een beetje pijn maar wanneer je je babytje op je buik krijgt ben je die pijn allang vergeten. Onze baby is nu vijf maand en ik denk nog dagelijks terug aan mijn bevalling. De pijn herrinner ik mij alsof het 5 minuten geleden was en ik was zodanig uitgeput en verlamd van de pijn dat ik de geboorte niet bewust meegemaakt heb. Onze baby woog meer dan vier kilo en na veel geduw op mijn buik, geknip en getrek met een vacuumpomp werd ze eindelijk geboren. Ik weet helemaal niets van een ’babytje op mijn buik’ Wanneer een zwangere vrouw aan mij vraagt wat bevallen is dan zeg ik eerlijk dat er niets leuks aan is. Ik weet sinds gisteren dat ik opnieuw zwanger ben en ik weet nu dat mijn zwangerschap zal bestaan uit negen maanden angst en schrik voor de bevalling. Mijn grootste frustatie is dat je in België weinig lotgenoten hebt waarmee je over je bevalling kunt praten. Ik ben nog steeds niemand tegengekomen die zonder verdoving een zware bevalling heeft doorstaan. Iedereen vraagt gewoon een verdoving en de weinige die dan geen verdoving hebben gehad die hadden een bevalling van maar enkele uren!. Overlaats las ik in een tijdschrift een interview met een BV die pas bevallen was. Zij vond de bevalling reuze meevallen in tegenstelling tot wat ze erover gehoord had maar op het einde van het interview stond dan wel in kleine lettertjes dat madam wel bevallen was met een verdoving. Zo hypocriet.
Door: jeanine op 27/08/2002 @ 20:57
Na al de verhalen die ik over bevallen had gehoord,kreeg ik aardig de angst om te bevallen.
Toen het eenmaal zover was vergat ik alles en deed gewoon mijn best,tuurlijk had ik pijn en ik vond het wel erg lang duren,maar de verhalen over knippen en ellende vergat ik.mijn instinct begon te werken.na 16 uur waarvan 1 uur persen is mijn zoon sven geboren,achteraf hoor je dat een uur persen lang is,maar op dat moment denk je er gewoon niet aan.Het ergste waren de hechtingen achteraf.In Januari verwacht ik weer een baby(mijn zoon is nu 1,5)maar over de bevalling,nee daar kan ik me geen zorgen over maken.we zien het wel weer.Volgens mij is wel heel belangrijk dat je goed naar de verloskundige luisterd.Ik ben thuis bevallen en dat gaf voor mij een heel rustig gevoel.Gewoon doen wat je zelf denkt dat je het fijndt vind.
Door: nimué op 30/08/2002 @ 01:38
hallo,ik heb 7 kinderen,de eerste is ingeleid de tweede was een keizersnede de derde is 3 weken te laat geboren en lag in aangezichtsliging de 4 weer een keizersnede 5 twee weken te laat 6ingeleid,en 7ingeleid enkel de laatste was met epuderale.Het waren geen van allen makkelijke,maar als het aanmij ligt,nog wel zwanger,nog wel een bevalling maar nooit meer een epidurale.als je je ademhaling goed onder controle hebt kan je de pijn de baas,met een verdoving heb je niets meer zelf in de hand.dit is mijn ervaring en ik begrijp best dat er mensen zijn die hierover een heel andere mening hebben.ik denk dat je de mannier waarop je wil bevallen moet kiezen waar jij je het best bij voelt.
Door: Anne-Mieke op 30/08/2002 @ 20:24
hoi, ik ben 2 maanden geleden bevallen van een dochtertje Marie-Loor. (2de kindje). Bij mijn 2de zwangerschap had ik veel last van mijn rug en mijn maag. veel eten zat er absoluut niet in. Mijn buik was dikker dan bij Ruben. Na 34 weken en 4 dagen kreeg ik rond de middag last van rugpijn. Dat zal wel overgaan dacht ik. Tegen de avond kreeg ik nog last in de maagstreek erbij. Ik kon niet diep ademen en gaan liggen zat er ook niet in. Ik heb heel de nacht in de zetel gezeten. Rond 05.00 was de maat vol. Ik ben toen via de spoed binnen gegaan. Ik dacht waarschijnlijk zal de gynecoloog zeggen dat ik het rustiger aan zal moeten doen. Maar niets was minder waar. Er bleek een bloeding in de placenta te zijn en om 08.15 ben ik via keizersnede bevallen van een dochter.Bij mijn zoon ben ik ook bevallen met een keizersnede.Ik had gehoopt om bij Marie-Loor gewoon te kunnen bevallen maar ja ik ben blij dat ik nu een gezonde dochter heb
Door: Yade op 07/09/2002 @ 16:26
Hey iedereen,Toen ik 17 was ben ik bevallen van een prachtige zoon dylan.Hij is nu op dit moment al 4.De eerste dagen waren zwaar omdat ik er helemaal alleen voor stond.Maar gelukkig heb ik veel steun van mijn ouders gehad.Ik ben verder gegaan met mijn opleiding.Nu werk ik inmiddels en mijn zoontje gaat naar school.Ik heb dit meer geschreven voor meiden die het net zo als ik hebben.Ik hoop als ik hier reacties op krijg..
Groeten Yade
Door: Sigrid op 13/09/2002 @ 10:08
Mijn bevalling verliep helemaal niet zoals ik me had voorgesteld. Toen er een week na de vermoedelijke bevallingsdatum nog geen tekenen waren van een nakende bevalling, werd ik opgenomen in het ziekenhuis om de bevalling op gang te brengen. Om 5 uur ’s ochtend begon men eraan, en om 16u had ik nog maar 3 cm opening, weinig weeën, een baarmoederhals die maar niet wou rijpen en een baby die maar niet wou indalen.
Ik was nooit bang geweest om te bevallen. Wat erin zit, moet er ook uit, dacht ik, en of dit nu veel pijn met zich meebracht of niet, wat gebeuren moest zou gebeuren. Daar begon ik echter heel anders over te denken toen de gyneacoloog besliste tot een keizersnede. Ik voelde de moed in mijn schoenen zinken en begon te panikeren. Het was toch niet normaal dat de baby niet wou indalen. Normaal gezien had dit al moeten gebeuren, mogelijk zelfs enkele weken eerder, of toch minstens enkele dagen of uren. Op naar het operatiekwartier dus. Op 10 minuutjes was de baby er. Ik heb wel enorm veel pijn geleden tijdens de operatie zelf. Ik voelde heel duidelijk hoe er aan de baby getrokken en geduwd werd op ze eruit te krijgen. Gelukkig heeft mijn man de hele tijd tegen me gesproken om me rustig te houden. Net na de geboorte vertelde de gyneacoloog me dat het een van de moeilijkste bevallingen was die hij ooit had moeten doen (hij zit al 30 jaar in het vak). Niet echt motiverend. De baby zat dus blijkbaar nog veel te
hoog en was moeilijk te halen. Het is dus heel snel moeten gaan. Ik had meteen beslist dat dit mijn eerste en laatste baby zou zijn. Mijn man was het compleet met me eens. Hij had natuurlijk meer gezien dan ik. Nu ongeveer 8 maanden later is het geleden leed al volledig gecompenseerd door het plezier dat we aan ons Anaïsje beleven. En weet je wat, we gaan er volgend jaar nog eentje maken. Hoe snel een mens toch vergeet!!!
Door: lotje op 01/10/2002 @ 16:02
hoi vind ik wel een goede vraag.
Ik vulde in neen, er waren complicaties.
Ik was uitgerekend voor 17 juli 2002.
In de nacht van 26 op 27 mei 2002 kreeg ik ineens hevige steken in men buik. NIks ergs dacht ik terug wat last van bandenpijn. De pijn ging niet over en kwam steeds terug werd heviger en vloeide terug weg. ’s Morgens begon ik toch ongerust te worden en men vriend voerde ons naar de kliniek. Daar aangekomen bleek ik al weëen om de twee minuten te hebben. Even in paniek want ik was pas 32 weken zwanger. Gelukkig konden ze het nog tegen houden met prepar (medicatie die via infuus wordt gegeven) Ik bereidde me voor dat ik dus vroeger zou bevallen. En ja op 35 weken (12 juni 2002) werd de medicatie stop gezet omdat steeds de weëen erdoor kwamen. Dus ik dacht nu gebeurd het eh. Deze nacht wordt ik moeder. Nou ja dacht ik toch. Na drie uren zonder medicatie kwamen zoals verwacht de weëen opzetten. tegen de avond had ik al weëen om de twee minuten. Dus iedereen dacht dat ik snel ging bevallen.
Niks daarvan men bevalling duurde nog tot de 14 de juni steeds met weëen om de twee minuten. Nadat ze mij epidurale gegeven hebben en mijn vliezen braken ging de ontsluiting stuk sneller. Na een bevalling van 58 uren (gerekend van de eerste ferme wee op 12 juni) werd dan eindelijk om 20.10 u ons zoontje jelco geboren. Men vriend zag er naar uit om de navelstreng door te knippen maar ineens moest het allemaal snel gaan. Jelco ademde niet. Hij werd snel beademd en was na half uurtje terug ok.
Toen ik terug op men kamer arriveerde voelde ik me leeg en triestig. Had ik na zo een zware bevalling een zoontje die aan het begin van de gang lag. Ik had zo een pijn maar ik wilde bij men zoontje zijn. Ik vond het moeilijk hem daar in de couveuse te zien liggen gelukkig mocht hij de dag erna eruit en verbleef hij nog een week onder toezicht.
Nu is hij ondertussen bijna 4 maanden. En hij is zoals een andere baby.
En ik verlang al terug naar een volgende zwangerschap. En ook naar de bevalling want het gevoel je baby in je armen te houden als hij geboren is overtreft alle pijn
liefs lotje
Door: eefje op 08/10/2002 @ 15:49
Ik ben 2 maanden geleden bevallen van een prachtige zoon. Ik zag erg tegen de bevalling op: inscheuren, knippen, vacuumpompen, keizersnede overal had ik op gerekend, maar niet op een prachtige natuurlije thuisbevalling. En dat werd het: een geweldige ervaring. Natuurlijk heb ik ook pijn gehad, maar het viel mij reuze mee!
Door: Carla Eykens op 10/10/2002 @ 12:33
Dag moedertjes,
mijn bevalling was uitgerekend voor 13 mei. Maar onze kleine spruit wou er niet uit. Ze heeft het nog een weekje langer uitgesteld, maar helaas... mijn gyneacoloog wou dat ik het liet inleiden. Dat vond ik spijtig. Ik had zo graag een spontane bevalling gehad. Maar achteraf bekeken was dit zo slecht nog niet.
21 mei ging ik naar het moederhuis met mijn koffer.
Het was een zalige bevalling. Na 7 uren was onze kleine meid er al. Ik had op aanraden van mijn dokter epuderale gevraagd en heb geen pijn gehad. Die verhalen over de spuit die zo’n pijn zou doen, wel, ik heb niets gevoeld.
Enkel na de verdoving heb ik wat last gehad van de knip. Neen, ik zou zelfs elke week willen bevallen.
Enkel achteraf is het zwaar. Elke nacht er 2 tot 3 maal uit. 8 weken maar 3 tot 4 uren kunnen slapen. Dat was zwaar maar... ook snel vergeten. Mijn dochtertje Laura is nu 4 maanden en al een hele flinke meid.
En ze slaapt elke nacht door. Zalig, om terug een 8 uren te kunnen slapen.
Door: wendy op 17/10/2002 @ 00:35
ik wilde heel graag thuisbevallen en gelukkig heeft dat ook zo mogen zijn.Wij hadden ’s avonds nog visite.Die gingen om half 3 de deur uit. Onderweg,om 3 uur, belden ze nog uit de gekheid met de vraag of dat ze al om moesten draaien.Om half 4 ging ik naar het toilet en daar braken mijn vliezen. Meteen daarop begonnen de weeen al hevig. We hebben toen de verloskundige gebeld.Volgens haar waren de weeen zo heftig doordat ik (volgens haar) zo gespannen was. een kwartier later voelde ik persdrang en vroeg aan mijn man of dat hij weer wilde bellen.Dit keer kwam de verloskundige wel, en wat bleek:ik had al volledige ontsluiting.Om half 6 werd mijn zoontje geboren.Ik heb er dus maar 2 uur over gedaan. Het was best heftig dus ik was blij dat ik thuis was, want ik zou niet weten hoe ik in het ziekenhuis zou moeten komen met het opvangen van die weeen.
Door: Jolanda & Francis op 19/10/2002 @ 13:35
Wij hebben een vraag over zwanger zijn , terwijl je het als partners van elkaar niet weet ! Jolanda, 38jaar , heeft 2 kinderen , 10 en 8 jaar , uit een eerder huwelijk . Francis heeft ook 2 kinderen uit een eerder huwelijk , 11 en 8 jaar . Samen zijn we een relatie begonnen in november 2001. Heel onverwacht werd ONZE zoon Wesley geboren op 16-10-2002. Wij wisten niks van deze zwangerschap af , dus geen echo en controle’s laten doen . Met niks rekening gehouden!!! Dus ook niks in huis !!
Maar alles is uitstekend verlopen, zonder enige complicatie’s , wel een ambulance , huisarts , verloskundige en kraamhulp geweest ! Allemaal met spoed opgeroepen ! Maar na een uur zat Jolanda alweer beneden. Zijn er bij jullie , die zo’n verhaal bekend in de oren klinkt ???? Gaarne willen wij met jullie onze gedachten daar over wisselen !Groetjes ,
Wesley , Jolanda en Francis
Door: op 27/10/2002 @ 19:18
Ik ben 6 weken terug van een hele mooie dochter bevallen. Mijn voorkeur was om naar het ziekenhuis te gaan i.v.m. met mijn flauwvallen. Ik ben op woensdagavond begonnen en donderdagavond is Fabienne geboren. Donderdag om 18.00 uur na een korte controle kregen wij de keuze thuis of ziekenhuis. Ik voelde mij nog zo goed, dat ik zoiets had van kom maar op. Om 20.30 uur is ze geboren. Ik ben blij dat ik thuis ben bevallen. Ik had me voor de bevalling geen moment druk gemaakt, en ik ben ook blij toe. Want tuurlijk het is geen pretje, maar om je daar nu 9 maanden druk over te maken. Ik wens iedereen een fijne bevalling toe en als de weeen gaan beginnen denk je gewoon Yes, we gaan ons kindje eindelijk in onze armen houden.
Heel veel succes en groetjes.
Door: Paula op 01/11/2002 @ 23:18
ik ben nu bijna 4 maanden geleden bevallen van mijn vierde kindje een dochter Julia Naomi,ik heb tijdens elke zwangerschap last van hoofdpijn zo,n 4 maanden lang en ook 24 uur per dag,dus wordt ik elke keer ingeleid met zo,n 37 weken om dat langer niet vol te houden is van de pijn waar je geestelijk en lichamelijk aan onder door gaat,maar wat gebeurde er ik zou op 22 Juli ingeleid worden,en op 14 Juli is mijn man jarig en zitten we s,morgens met een boel visite in de tuin verlies ik mijn slijmprop dit kende ik niet dus even vragen en afwachten maar,om half drie ging ik naar bed braken mijn vliezen,om kwart over 4 waren we in het ziekenhuis en om half zeven is ze geboren op mijn man zijn verjaardag nou,een ,mooier cadeau is er toch niet,dus de visite voor zijn verjaardag konden gelijk door naar het ziekenhuis op kraamvisite,ze was vier weken te vroeg maar de volgende dag mochten we allebei weer lekker naar huis toe,dus het was de eerste keer dat ik een spontane bevalling meemaakte,en ik moet zeggen ik vond het behoorlijk heftig,met inleiden valt er nog wel iets te regelen met de weeen maar nu niet.
Door: Sharon op 13/05/2003 @ 17:48
Ik heb nog geen bevalling meegemaakt, maar maak me wel enorm veel zorgen erom...het begon al bij de eerste paar weekjes van mijn zwangerschap.
Ik ben nu 34 weken dus het komt dichterbij...
Dit soort verhalen doen me dus wel goed..vooral als het positief is!
Door: Mustafa op 02/01/2004 @ 12:47
hallow mensen ik wil een broertje maar me moeder wilt niet help me wat moet ik doennn om har over te halennn
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.