Hey,

ik zou hier wat willen babbelen over de gelukkige kanten van het moederschap, maar zeker ook de vermoeiende en zware kanten. Zodat we elkaar op die momenten wat kunnen moed inspreken. Ik ben dolgelukkig met mijn 2 kindjes en voor ons is ons gezinnetje nu ook compleet. Jochen kan mij ook echt doen lachen tot ik er de tranen van in mijn ogen krijg. Kortom, hij krijgt mij dadelijk terug goed gezind als er iets scheelt (Hanne hopelijk later ook, maar daar is ze nu nog wat te klein voor, alhoewel ik wegsmelt als ze lacht)

Maar zoals niemand je op voorhand kan vertellen hoeveel je van je kinderen gaat houden en hoe ze je leven verrijken, zo kan ook niemand je zeggen hoe vermoeiend dit is en hoe dikwijls je bijna aan het eind van je latijn zit, maar toch verder moet. Je bent gewoon constant bezig. Van het moment dat ik opsta, ben ik aan het rondvliegen om alles en iedereen op tijd gereed te krijgen. Zelfs in de weekenden is dit niet anders. Eerst moet Hanne haar flesje, in de tussentijd is Jochen wakker en wil aandacht, moet aangedaan worden, ontbijten, snel een machine was insteken, de was ophangen, strijken, stofzuigen, vaatwasser vullen en leegmaken, pampers verversen, winkelen gaan, koken, weer eten en flesje geven, ... Kortom, ik heb soms gewoon de tijd niet om op mijn gemak naar de WC te gaan. Natuurlijk heb ik ook een man, want nu lijkt het wel dat ik alles alleen moet doen. Hij helpt mij gelukkig ook waar hij kan en als ik iets vraag, zal hij dit ook doen. Maar alles organiseren, de financiën en de was zijn toch voor mij. Als vrouw doe je volgens mij toch nog altijd meer in het huishouden en bij de zorg van de kinderen dan een man (uitzonderingen niet inbegrepen).

Ik zou voor geen geld van de wereld terug willen naar mijn leven zonder kinderen, maar soms doet het toch deugd om eens een paar uurtjes helemaal alleen te zijn.

Hoe ervaren jullie dit? Misschien dat we in dit topic elkaar wat kunnen steunen en natuurlijk ook genieten van de mooie verhalen van het moeder zijn.

Groetjes
Cindy

Hoi,

Oef, wat herkenbaar allemaal! Ik heb 2 schatten van dochters (bijna 20 maand en 5 maand) en dat is echt super vermoeiend! Mijn oudste dochter is een droom van een kind: heel rustig, slaapt altijd goed en kan zich al eens rustig alleen bezighouden.
Nu met mijn jongste erbij is het duidelijk een pak drukker: niet alleen de zorg voor de kinderen die ineens verdubbeld is, ze is ook een pak vermoeiender: ze slaapt bijlange niet zo goed als haar zus, dus 's nachts kan ik er vaak 3 keer of meer uit. En op de duur begint dat te wegen. Het gaat een tijdje goed en dan ineens krijg ik mijn klop (zoals vandaag: alles doet pijn en ik ben ineens super moe)

Maar toch zou ik ze niet meer kunnen missen (maar ik zal toch blij zijn als we een paar jaar verder zijn, uit de pampers en de flesjes en we lekker op zondag uitstapjes kunnen maken)

Groetjes, Mieke

Hey,

Isje, dan is het voor jou nog extra vermoeiend als Arjen een luchtwegpatientje is. Moet hij dikwijls naar het ziekenhuis? Daar kan je ook van af zien vind ik. Hanne heeft 2 weken geleden een week in het ziekenhuis gelegen met RSV en ik vond het echt vreselijk om haar zo te zien.

Mieke, voel je je al wat beter? Hanne is ook drukker dan Jochen, maar toch mag ik niet klagen over haar. Op zich is ze nog een gemakkelijke baby. Ze slaapt nu sinds een week door, alleen vorige nacht was ze er ineens weer om 3u30. Maar ik denk dat dit eerder met haar 12 weken sprongetje te maken heeft. Ik ga ook blij zijn als we een paar jaartjes verder zijn, maar toch vind ik op sommige momenten dat de tijd te snel voorbij gaat. Als ik nu naar Jochen kijk en zie wat een kereltje hij al geworden is, denk ik soms toch met een beetje heimwee terug aan mijn kleine babytje. Toch vind ik deze leeftijd van hem geweldig.

Luna, bij de meeste kindjes zijn de eerste 3 maanden het zwaarst en begint het dan stilaan te beteren. Dus nog even volhouden. Jou meisje is trouwens maar een paar weekjes jonger dan Hanne.

Gaan jullie trouwens werken of blijven jullie thuis om voor te kindjes te zorgen?

Ik werk fulltime en de kinderen gaan dan naar de creche. Hanne blijft nu nog even bij mij op het werk omdat ik haar nog te jong vind, maar vanaf januari zal zij ook naar de creche gaan. Nog zo'n dilemma vind ik. Ik zou ze graag bij mij houden, maar langs de andere kant zou ik mijn werk ook niet kunnen missen.

Groetjes
Cindy

Hoi dames,

Cindy, het gaat al een beetje beter, mijn ventje was gelukkig een heel weekend thuis, dus die heeft het grootste gedeelte van de verzorging van de kids op zich genomen zodat ik goed kon rusten. Alleen had mijn kleine peuter heel de tijd 'mama, mama' nodig

Elke leeftijd heeft wel zijn charmes vind ik, de eerste maanden zijn ze zo lekker klein en kan je ze zo lekker knuffelen (alleen heb je gewoon niks ritme in je leven en dat is wel vermoeiend). Ik schrik ervan hoe snel mijn kleintje groot wordt: sinds een aantal weken kan ze al flink omrollen (naar beide kanten), ze steekt zelfs haar knietjes al onder haar poep (net of ze wil gaan kruipen) en sinds een week geven we groentepap. Dan pas zie je hoe snel ze groot worden.
En mijn oudste wordt ook al zo groot, elke dag leert ze woordjes bij en gekke bekken trekken en onnozel doen om ons te doen lachen is het liefste wat ze doet.

Ik werk tot einde maart 2014 4/5 (eerst 5 jaar tijdskrediet en dan aansluitend 15 maanden ouderschapsverlof) Op woensdag ben ik thuis, dat is later wel leuk voor de kindjes. Hoe het daarna zit weet ik nog niet, waarschijnlijk moet ik dan wel van job veranderen, want bij ons mag je enkel voltijds werken en ik zou die ene dag in de week toch niet meer kunnen missen. Maar toch geniet ik van mijn 'werkdagen'. Ook die zou ik niet kunnen missen. Je bent er toch even tussenuit en je krijgt toch ook het gevoel ook je steentje bij te brengen (qua financiën). Momenteel is dit dus de ideale situatie voor mij.

Wat dat abonnement op de dokter betreft, daar kan ik helaas ook van meespreken. Koemelkallergie (ze heeft 4 maanden de verkeerde pap gekregen, mijn gevoel zei dat al weken, maar pas na 4 maanden mocht ik eindelijk overschakelen Op eigen houtje durfde ik toch niet goed) en ze heeft ook veel last van eczeem en nu met de wintermaanden zitten ze alletwee weer goed te snotteren.

Gaan jullie kindjes naar de crèche, OM, of misschien oma? Hier gaan ze naar de oma (waar ze naar mijn gevoel een beetje te veel verwend worden, maar goed, thuis luisteren ze toch, allé, de oudste dan hé)

Groetjes, Mieke