Hallo,
Ik heb een dringende vraag want wij zitten met onze handen in ons haar. Ons wonder is ondertussen iets over de 3 jaar. En sinds enige tijd onhandelbaar. Niets is goed, luisteren is helemaal uit den boze. Alles was nog binnen de 'perken' tot net aan de schoolpoort. Een hand geven is ook taboe want das niet 'groot' zijn. Maar net liep ze gewoon de straat over zonder op mij te wachten (iets wat ze anders wel doet). Ik dacht dat mijn hart stilstond. Als reactie heb ik haar een pets op der poep gegeven. En gezegd dat dat gevaarlijk is ed. Maar ze lijkt er gewoon mee te lachen.
Wie heeft het ook meegemaakt EN heeft tips? Want hier is het even einde latijn.

Hallo,

Ik denk dat je best wel streng mag zijn in zo'n geval hoor.

Handje geven is handje geven. Jij bent de mama en de volwassene en niet zij.

Ik kan bij mijn dochter bvb wel het verhaal van de Sint gebruiken als ze niet wil luisteren "pas op hoor, want de Sint en de zwarte pieten zien dat jij niet wil luisteren en weet je wat er dan gebeurt ... " ....

Veel succes!

Wenneke

Ik heb mijn zoon heel bewust een beetje bang gemaakt van auto's, zonder het extreem te maken natuurlijk.
Op een avond zaten we naar het nieuws te kijken en toen toonden ze een meisje dat opnieuw leerde stappen en toen vroeg hij waarom dat meisje dat niet meer kon. Dan heb ik hem gezegd dat ze niet goed had opgelet langs de straat en zomaar was overgelopen zonder te luisteren naar haar mama en dat er een auto gekomen was die dan boem tegen haar was gereden. Hij zat me met grote ogen te bekijken en toen heb ik hem met heel gewone woorden uitgelegd dat als mama langs de straat zegt dat hij moet handje geven dat dat dan echt niet is om hem te plagen, maar omdat mama veel groter is en al verder kan kijken of er een auto komt of niet. En dat ik het zoooo erg zou vinden als er een auto zou tegen hem rijden en hij dan naar het ziekenhuis zou moeten.
Sedertdien probeert hij wel nog af en toe los te geraken, (daarvoor is hij een kleuter hé om te proberen), maar meestal zeg ik dan, weet je nog wat mama een keer vertelde van dat meisje en dan geeft hij weer mooi een handje.
Wat ook helpt is als ik hem kleine veiliger stukjes alleen laat lopen, maar dan moet hij stoppen aan een boom bv en als hij dat niet doet dan moet hij volgende keer weer handje geven. Zo krijgt hij kleine stukjes vrijheid bij iedere keer.

Hij is trouwens drie jaar geworden vorige maand, beetje de leeftijd van jouw dochtertje dus.

Hier helpt het heel goed om over alles een duidelijke uitleg te geven, maar ieder kind is natuurlijk anders hé.