hoi meiden,

ik zit al weken niet lekker in mijn vel, heb een 2e droomzwangerschap achter de rug dus daar kan het niet aan liggen heb ook 2 mooie lieve kindjes en een lieve vriend, wel heb ik tijdens mijn zwangerschap veel te verduren gehad heb ooit wel is aan het begin van mijn zwangerschap anoniem een topic gestart over mijn vriend en mailen en smsen met andere meiden, wat hij nu (denk ik) niet meer doet kan het niet controleren maar goed daar wil ik het niet over hebben ik probeer hem te vertrouwen ook al lukt dat nog steeds niet helemaal, ook hebben we financieel wat problemen gehad waar nu grotendeels een einde aan is gekomen gelukkig! (mijn papa die schulden op mijn naam had gemaakt,daarna de belastingdienst die me vorig jaar te veel alleenstaande ouderkorting heeft gegeven door een fout van hun en ik bijna alles heb kunnen terug betalen.) en dan nu weer mijn vriend die trombose heeft gekregen voor de 2e keer waar we gelukkig op tijd bij waren
Ook wonen we nu een tijdje in het huis van mijn schoonbroer omdat er in ons huis verbouwd zou worden omdat het nu te klein is voor 4 personen, maar de verbouwing laat op zich wachten doordat niemand goed met elkaar communiceert kregen vrijdag te horen dat we geen balkon konden gaan laten plaatsen (ons appartement heeft geen tuin en geen balkon dus dat was echt even slikken) dus best wel wat tegenslagen gehad het afgelopen jaar eigenlijk voor mij afgelopen 2 jaren! Ik dacht oh nu komt het wel goed met mij de financien zijn grote deels op orde we krijgen een leuk appartementje ik heb 2 mooie kindjes en een lieve vriend
maar niks is minder waar ik voel me zo down, heb soms echt woedeaanvallen naar mijn vriend toe (neem hem denk nog steeds erg kwalijk wat ie mij heeft aangedaan) en reageer mijn frustraties op hem af ik pieker constant maar over van alles, waardoor ik ook niet echt goed slaap zelfs in mijn dromen komt alles naar boven dus echt rusten doe ik niet, ook heb ik huilbuien en last van stemmingswisselingen.mijn zoontjes zie ik zo graag maar kan zo weinig hebben en dan is keano ook nog is aan het peuterpuberen nick zit nu in zijn sprongetje het word me soms echt even teveel iedereen denkt dat het goed gaat met mij maar van binnen voel ik me zo beroerd
zou ik last hebben van een postnatale depressie kan dat al wel 6weken na de bevalling?
of kan het ook nog komen van de zogenaamde babyblues en dat het miss nog wel wegtrekt?
miss toch maar is langs de ha zie er alleen zo tegenop ken de ha ook helemaal niet en ben zo bang niet begrepen te worden. iets wat je wel vaker hoort. met mijn vriend kan ik er niet echt over praten zelf zit hij ook niet echt lekker in zijn vel.
sorry moest het gewoon even kwijt!
liefs

hoi margreth (hier maar even reageren dan he meid )

of het een postnatale is of niet, is zo moeilijk te zeggen.
Maar als ik lees wat je allemaal hebt moeten verwerken, da's niet niks. Het hoeft helemaal geen postnatale te zijn, het is heel normaal dat je nu de weerbots een beetje voelt he, zeker met al die hormonen die door je lijf razen..

Er over praten is zeker een goed idee. Probeer eens bij je huisarts maar weet dat er anders ook andere wegen zijn.
Dit vond ik alvast op het net : Door heel Nederland zijn er diverse instanties en hulpgroepen die vrouwen met een postnatale depressie kunnen helpen. Ze kunnen contact zoeken met de overkoepelende organisatie: Infocentrum Stichting Selene Bemuurde, Weerd o.z. 30a, 3514 AP UTRECHT'

Zowiezo zijn er ook wel wat zaken die je zelf kan doen, zo is er een natuurlijk middel tegen postnatale depressie : Hyperiforce Forte van A.Vogel. Ook wordt aangeraden voldoende vitamines te nemen (preparaten of/en fruit en groenten), voldoende te rusten (tja..) en voldoende buitenlucht en zonlicht te nemen.
Misschien kan je binnenkort eens een dagje kuren boeken met een vriendin of zo?
Niet de oplossing voor al je problemen, maar wel een manier om jezelf weer wat op te peppen.

Geef jezelf ook de tijd om eens goed te wenen en te verwerken, alles opkroppen zorgt denk ik een beetje voor die woedebuien en frustraties (hier ook zo'n opkroppertje, dus herken het wel een beetje)

Zowiezo hebben veel vrouwen hier last van na de zwangerschap, zeker als het een bewogen tijd is geweest.
Ik hoop dat je huisarts je alvast een beetje kan helpen.

goh, bij mij is dat ook wel zo als ik vanalles meemaak dat de ergste klop pas komt als het weer goed is.
Op de moment zelf ben je ook niet gelukkig maar dan heb je niet zo echt tijd om er bij stil te staan of wil je gewoon sterk zijn, pas als het dan even 'rustig water' is zeg maar, ga je voelen wat er vanbinnen bij jou speelt.

Op zich is je goed verzorgen en praten misschien al genoeg, maar als je voelt dat dat niet zo is, zou ik zeker er niet mee blijven rondlopen maar met je ha bespreken wat je kan doen.

En je kan hier ook altijd terecht natuurlijk