Vlinder proficiat!

Inderdaad, bij de eerste zs stond ik er ook niet bij stil dat er iets fout kon lopen. Ik ging er altijd van uit dat alles goed was, en dat brengt dan toch ook wel minder stress met zich mee natuurlijk.

Tina, door bloeding gisteren naar de gyn gegaan, was zo enorm verschrokken, maar blijkbaar is alles inorde met onze pruts! Zelfs het hartje gehoord en gezien. Ik zou nu 6.5 wkn zijn.
Natuurlijk duimen we voor iedereen een geslaagde zs en voor jouw een zeer positieve test!

hey Vlinder,

Ik ben blij zo'n goed nieuws te horen. Wij hebben ook weer direct geprobeerd na onze miskraam. Nu is het nog enkele dagen afwachten om te zien of het kan. We hopen het zo hard dus de teleurstelling zal weer groot zijn als de menstruatie toch doorkomt.
Ik probeer niet te veel te letten op symptomen want al die zwangerschapssymptomen kunnen ook menstruatiesymptomen zijn om gek van te worden, niet waar?

Alleszins veel succes met je zwangerschap!!

Fantastisch nieuws, Lierke!! Bedankt voor de oppepper.
Nog één dag wachten...

Nikita, ik ben benieuwd naar je resultaat....
Ik dacht dat ik geen ovulatietest nodig had deze keer omdat de gyn een rijp eitje had zien klaarzitten maar ik heb dus nog steeds geen en ben nu 8 dagen overtijd, morgen nog eens testen maar ik voel me niet zwanger dus ik verwacht niets.
Groetjes
Tina

Hallo,

In April 2007 verloor ik halverwege de zwangerschap ons meisje.. ze had een zware afwijking en is gestorven in mijn buik (niet door de vruchtwaterpunctie, maar toch een paar dagen later.. Edwards Syndroom)
We waren zwaar in rouw, ze is gewoon geboren, alles er op en er aan, maar bijzonder klein.

't heeft een paar maanden geduurd eer ik hier over heen was.. (in hoeverre je dat ooit bent natuurlijk).
Pas vorig jaar, eind november, kwam ik er achter dat ik opnieuw zwanger was. Ik was toen bijna 20 weken ver. Ik had nog alle normale symptomen van niet zwanger zijn.. kreeg mijn regels nog enzo.. én ik nam de pil nog.
Ik was wel ziek geweest, maar dat werd door 2 huisdokters én een maag/darmen specialist in ziekenhuis, gelinkt aan chronische reflux. Stelde me geen vragen hierbij, want dat is een veel voorkomende kwaal in mijn familie.
Mijn ventje en ik hadden na de geboorte van Marith* afgesproken dat we eerst alles te goei moesten verwerken, voor we terug zouden stoppen met de pil. Maar de natuur besliste er anders over, want door de pil heen werd ik toch zwanger.

Volgens mijn gyneacoloog en een psychologe, ontkende ik voor mezelf de mogelijkheid van een zwangerschap. Omdat ik er mentaal niet klaar voor was, omdat ik die onzekere beginmaanden niet zou aankunnen, omdat ik nog teveel verdriet had... In het begin was het een hele schok.. een kindje plan je immers.. en ik vond het zo erg dat ik later zou moeten zeggen aan mijn kind dat hij een (on)gelukje was. Maar ik zette die gedachte al snel weer van me af.
Immers, wij wilden heel erg graag een kind. En Stan is niet 100% maar 1000% gewenst!!

Ik was dus 3 maanden na Marith* terug zwanger... en dit na amper 2 keer vrijen én door de pil heen...

In April (2 dagen na de verjaardag van Marith*) werd Stan geboren.
En hij is ons grootste geluk en alles waar ons leven nu om draait.

Dus na een negatief verhaal, volgt ook vaak een positief verhaal... oftwel: na regen komt zonneschijn.

Heb me ook al vaak bedacht, als Marith* gewoon was geboren, op 9 maanden, dan hadden wij nooit onze Stan gehad. Dus zij heeft plaats gemaakt voor hem, en is nu zijn grootste beschermengel.