Hallo Karen!
Ik heb ook vaginisme en heb toch 3 maanden geleden een bevalling achter de rug die voor de volle 100% is meegevallen. Ik ben ingeleid maar het was verder een normale vaginale bevalling, weliswaar met epidurale in mijn geval.
Toen ik je berichtje zag, herinnerde je me eraan hoe bang ik zelf was. Zowel voor het toucheren, het inbrengen van de tabletjes, als voor de uiteindelijke bevalling zelf. Tranen met tuiten heb ik geweend van schrik, maar dat bleek uiteindelijk helemaal niet nodig.
Ik had voor mijn zwangerschap wel ettelijke sessies gevolgd bij de kine om mijn bekkenbodemspieren te leren ontspannen, en daar had ik wel wat vooruitgang mee geboekt indertijd al was het nog steeds een kwestie van veel oefenen. Oefende ik een tijdje niet, dan herviel ik weer en lukte het weer niet meer iets in te brengen, dus was best heftig. Had wat ze noemen primair vaginisme, dus seks hebben kon ik niet en had telkens een brandende pijn, en zelfs een tampon was een heel karwei. Ik weet niet hoe erg jij het hebt, er zijn verschillende graden in.

De keren dat ze bij mij hebben moeten voelen hoever ik stond of een tabletje inbrachten waren wel pijnlijk maar vond het allemaal nog wel te doen. Je weet ook dat het maar heel eventjes is dat ze voelen hè, en dat het zo weer voorbij is. Telkens even tandenbijten en proberen me te ontspannen. Ik dacht ook veel aan mijn kleintje dat ik gauw zou zien, dat hielp me er ook doorheen. Dan begonnen de weeën zodanig heftig dat ik vrijwel meteen na het breken van mijn vliezen om een epidurale heb gevraagd en gekregen. Eerlijk gezegd heb ik van dat toucheren tijdens de weeën (voor de epidurale) niet al te veel last gehad, misschien ook omdat mijn lichaam in arbeid was en dan de bekkenbodemspieren zowiezo makkelijker ontspannen, maar kan ook dat de heftigheid van de weeën zelf ervoor zorgden dat die vaginisme-pijn relatief werd... Eens de epidurale in werking, voelde ik van dat toucheren trouwens niets meer. Ook de geboorte zelf heb ik niet gevoeld, terwijl die spieren toch flink uitzetten dan. Ik heb wel een knip gehad en die voelde ik wel een beetje maar deed amper pijn, wel achteraf trouwens want heb er 2 weken niet van kunnen zitten.

Het enige wat echt wel pijn deed bij mij was het strippen. Toen de dokter door kreeg dat die baby echt wel gauw zou moeten komen, probeerden ze de bevalling vanzelf op gang te brengen door de vliezen los te maken van de baarmoederhals. Maar dit zou zowiezo wel pijnlijk zijn, voor vele vrouwen! Alleszins is dit iets dat ik nooit meer zal laten doen, nog liever die inleidingstabletjes wat het in mijn geval zowiezo is geworden.

En als het je een geruststelling mag zijn, mijn vaginisme is stukken beter na mijn bevalling, die spieren zijn dan ook wel flink opgerekt geweest... Mocht je nog meer willen weten, ik vond de site http://www.vaginismeforum.nl wel iets hebben en heb daar veel info op gevonden bij andere lotgenoten.

Succes nog!
Sara

Hallo dames, wat een verhalen zeg. Het eerste wat ik dacht was, hoe ben je dan zwanger geworden. Maar dat vertelde je later al. Jeetje zeg. Lijkt me echt niet leuk voor je. Maar wat ik verder nog zat te denken misschien wel heel stom hoor, maar dat moet je dan maar gewoon zeggen. Maar als de verlosk. al een paar keer heeft kunnen voelen en je hier geen "last" van had, dan zou dat betekenen dan je je vertrouwd voelt en er dus wel iets naar binnen kan bij je.... Misschien een positief iets voor in de toekomst met je ventje? Dan weet je dat dat wel kan en dan zou je dat uit kunnen breiden....lijkt mij hoor, maar kan dus best niet zo zijn....

Ik wil je alvast veel succes wensen met je zwangerschap, hoe je het dan ook door gaat komen! Straks heb je een wolk van een kindje in je armen!!

Hoi Karen,
Jaja hoor, klopt wel dat je tijdens de bevalling zowiezo meer bezig bent met de pijn van de weeën. Om je een idee te geven, ik ben bevallen in een universitair ziekenhuis dus de gyn die er was tijdens de bevalling hing puur af van wie er van dienst was. De eerste keer kwam gyn 1 voelen, en heb ik nog gevraagd voorzichtig te zijn omdat ik vaginisme had. De 2e keer, toen ik al wat weeën had, heb ik dat al helemaal niet meer vermeld. Misschien dat die 2e gyn dat ook al wel wist maar kon me niet schelen, dat hij maar gauw voelde dan en er weer uit! Ik heb ook primair vaginisme, iets inbrengen lukte eerst totaal niet. Ik herken me helemaal in je verhaal. Ben wel zonder spuitjes zwanger geraakt omdat ik dat absoluut zelf zo wilde maar het was een moeilijke balans tussen het geleidelijk aan oefenen zonder het al te fel te forceren en het verlangen naar dat kindje. Eerst een half jaar sessies bij de kine (inbrengen van fantomen die telkens iets dikker werden, helemaal niet leuk maar ik wou het echt zo graag kunnen dat ik telkens opnieuw door mijn pijn heen beet, elke 2 dagen oefenen zo), en dan nog enkele gesprekken met een seksuologe samen met mijn vriend (nu man). Dus echt heel geleidelijk aan, en met wisselend succes, leerde ik iets inbrengen. Beginnen met een vingertopje en dit weken aan een stuk tot het vlot ging en de angst weg was, en telkens veeeel glijmiddel zelfs op een tampon. Maar ik had wel een gigantische motivatie : ooit zwanger worden. Vaak lukte het niet, of ging ik weer achteruit als ik een tijdje niet had geoefend. Als het dan wel eens lukte kreeg ik een boost van jewelste. Tranen met tuiten, ook hier hoor, dus je bent heus niet de enige!
En dan, bij de zoveelste poging met mijn man is het heel langzaam en stuntelig gelukt. Nuja, gelukt in de technische zin van het woord hè, ik had niet al te veel pijn en moest me ontzettend concentreren op het ontspannen dus seks hebben met genot erbij is me nog steeds onbekend. Affin jah, wij zien onder seks iets anders dan het effectieve inbrengen... dat is uiteraard ook zo gegroeid door de problemen die ik heb. En achteraf vroeg ik me wel 100x af 'was dat het nu?' en 'zat hij er echt wel in?'. Nu, die bevestiging kreeg ik 2 weken later met een positieve zwangerschapstest! Eerste keer raak dus, een enorme verrassing. Ook ik heb dan tijdens mijn zwangerschap niet meer geoefend (ah nee, motivatie was weg nu...). En ook hier die angst voor een miskraam want dat zou een curretage betekenen.
Ik heb tijdens de zwangerschap nooit inwendige onderzoeken gehad, pas op week 38 dus en dat was dan het strippen. Maar zoals ik al zei, dat doet bij mensen zonder vaginisme ook geen deugd hoor en dat hoef je helemaal niet te laten doen.
Ziezo, dit was dan op mijn beurt zo'n beetje mijn verhaal :-).

Je zegt ook dat het inwendige onderzoeken je wel gelukt is, en dat is al knap hoor! Dat betekent dat dit vast ook gaat lukken bij je bevalling. Trouwens, een lichaam in arbeid produceert een hormoon dat zowiezo die spieren ietsje meer doet ontspannen. Verwacht er geen wonderen van, want je voelt het nog steeds als ze gaan voelen, maar het ging bij mij toen toch opvallend vlotter dan tevoren.

Als ik in jouw plaats was en je voelt dat je teveel pijn hebt bij de bevalling, zou ik wel kiezen voor een bevalling met epidurale ipv een keizersnede (als je kan kiezen natuurlijk hè). Echt waar, je voelt helemaal niets daar vanonder, je opspannen daar kan je gewoonweg niet meer zelfs al lig je in die beugels. Eens in die beugels kon het me inderdaad trouwens niets meer schelen wat ze daar deden onderaan, ik wou dat kindje zien en wel NU ;-). Zelfs toen ze me achteraf verzorgden (knip gehad en ook wat gescheurd, NIETS van gevoeld!!!) was ik enkel bezig met dat kleine hummeltje op mijn buik hoor. En je hebt het voordeel dat die spieren daar achteraf opgerekt zijn, dus dat gaat je vaginisme ook vooruit helpen!

Veel succes nog, en probeer je te focussen op je babytje! Mijn kleintje is fantastisch, en alle pijn en tranen helemaal waard geweest. Gaat bij jou ook zo zijn! Ik duim voor jullie.
Sara

Hey,

Ik heb geen vaginisme. En om eerlijk te zijn, ik heb dit topic eigenlijk geopend om te zien wat het juist inhoudt, want de grote lijnen ken ik wel, maar wat er allemaal bij hoort (of kan horen), daar had ik geen idee van.

Maar ik wil even reageren op wat je zei ivm de bevalling. Dat je zo’n schrik hebt om met je voeten in de beugels te zitten.
Wel, ik hoop dat mijn bevallingsverhaal je wat kan helpen. Van m’n eerste ben ik wel bevallen op zo’n bed met beugels.
Bij m’n tweede had ik al 9cm ontsluiting toen ik in het ziekenhuis aankwam. Ik lag op een gewoon bed (wel in de verloskamer), op m’n rug. De vroedvrouw vroeg me of ik op m’n zij wou gaan liggen, want zo kan je blijkbaar beter de weeënopvangen. Eigenlijk had ik er totaal geen zin in, maar heb het toch maar gedaan. 2 weeën verder zei ze dat ik ook zo mocht bevallen, op dat bed, op m’n zij. Het zou ook minder kans geven op inscheuren. Ik lag op m’n linker zij, onderste been gestrekt, bovenste been geplooid. Dat been moest ik dan vasthouden, en gebruiken als ‘tegengewicht’ als ik perste (er eigenlijk aan trekken). En zo ben ik bevallen. Ik heb m’n zoontje zelf aangenomen toen hij geboren werd. Uiteindelijk had ik slechts een mini-scheurtje.

Praat er eens over met je gyn.
Of waar ik nu aan denk: een onderwaterbevalling? Dan zit je in bad, en heb je ook die beugels niet. Je moet wel aan enkele voorwaarden voldoen, dacht ik. Maar moest dit niet kunnen (of je wil dit niet, want ik zag dat persoonlijk niet zitten), kan je misschien eens bezien of je niet op je zij mag bevallen.

Veel succes nog!

K'tje

Hoi dames,

Interessant topic. Ik heb zelf ook al jarenlang te kampen met vaginisme, uiteindelijk na vele jaren therapie (bij de gyn, psychologen en 2 bekkenbodemfysiotherapeuten) is het een stuk verbeterd. De laatste keren ben ik bij een bekkenbodemfysiotherapeute geweest die met name spier(ont)spanningsoefeningen met me deed en me niet toucheerde (dat deed een ander nl wel maar gaf minder succes) en zij heeft me een heel eind op weg geholpen. Het zal altijd wel een zwak punt blijven, maar ik kan nu in ieder geval redelijk normaal functioneren; tampongebruik is geen probleem meer en ik ben zelfs op de normale manier zwanger geraakt (bij de 1e keer proberen nota bene, hoe bedoel je geluk).
Ik was ook als de dood voor de bevalling, met name ook het toucheren.
Maar ik moet eerlijk zeggen dat het me 100% is meegevallen! Ik ben sowieso altijd heel open over m'n vaginisme, ik kan er immers niets aan doen en vind dus ook niet dat ik me ervoor hoef te schamen. Dus heb ik tegen alle verloskundigen en artsen die iets met mijn zwangerschap of bevalling te maken hadden gezegd dat ik vaginistisch ben. Er was gelukkig veel begrip voor. Vaak werd me geadviseerd om zelf m'n vuisten onder m'n billen te leggen (voor bekkenkanteling) of werd er een omgekeerde po onder me gelegd. Dit in combinatie met de ontspanningsoefeningen van de bekkenbodemfysiotherapeute en een vk/arts die er rekening mee houdt was het goed te doen. Prettig is anders, maar het ging in ieder geval, en zonder al te veel pijn.
Bij de bevalling zelf had ik zelfs nergens last van. Op het moment dat ik (eindelijk) mocht persen, was ik zo geconcentreerd op het eruit duwen van de baby dat ik totaal niet bij het vaginisme heb stilgestaan. Je hele lichaam is er op ingesteld om je kindje eruit te persen, je hebt gewoon geen tijd of energie om ergens anders aan te denken. Ook ik was van tevoren wat angstig voor de knip, maar toen Floor bij het laatste stukje maar niet wilde komen heb ik zelf gezegd dat ze maar moesten knippen! Wel heb ik vantevoren gevraagd of de arts me niet te strak wilde hechten ivm mijn vaginisme, dat vond ze helemaal geen rare vraag en het was geen probleem!
Ik weet nog niet hoe de situatie nu is, want het is pas 2 weken geleden en m'n wond is nog niet helemaal geheeld. Op de een of andere manier heeft de bevalling er echter wel voor gezorgd dat ik nu meer zelfvertrouwen heb mbt het vaginisme: het idee dat er een compleet kind doorheen gekomen is maakt dat ik denk dat al het andere nu ook wel moet lukken. We zullen zien!
In ieder geval sterkte allemaal, en ik zou jullie echt van harte willen aanraden om de problemen bespreekbaar te maken bij je arts en/of verloskundige!

ben ook al zolang ik me herinner vaginistisch. heb al één kindje. toen natuurlijk zwanger geraakt, maar blijf het nog steeds een wonder vinden. penis zat amper binnen, en toch moet er één dapper zaadje zover zijn geraakt. zat toen ook met enorme schrik voor bevalling. heb toen epi gekregen, en tamelijk vlot bevallen. eigenlijk niks gevoeld wat ze allemaal onderaan gedaan hebben. zelfs zuignap en zo niet gevoeld. ook knip maar gevoeld bij laatste hechting.
nu opnieuw zwanger. ben niet bang voor bevalling zelf, maar wel enorm voor de knip; heb van vorige knip serieus wat last gehad nadien. vond vagina vroeger al eng ding, maar door die knip vind ik het nog enger. brrr. ben nu zwanger geraakt via spuitje, tamelijk snel eigenlijk. denk er serieus aan om in bad te bevallen, of om in relaxatiebad te gaan, want dat verminderd sterk de kans op knip naar het schijnt. in dat vuil water liggen vind ik ook maar vies. bah. als kindje geboren is, en al dat bloed en zo komt mee naar buiten, zou ik gewoon springen om uit dat bad te zijn ipv te kijken naar mijn kindje denk ik. hahha.
nu ja, we zien wel wat het wordt. zoals ik al zei: voor bevalling niet teveeel zorgen maken. je staat met een team van professionals rond je die heus al meer vaginistische vrouwen hebben helpen bevallen hoor.