Hey,

Ik moet het even kwijt kunnen... en ik zou graag weten wat jullie ervan vinden. Want op de duur denk ik dat ik te licht geraakt ben en dat ik overdrijf...

Vier maand geleden ben ik mama geworden van een flinke zoon. Mijn zoontje is het eerste kleinkind van zowel mijn ouders als de ouders van mijn vriend.
Nou, mijn moeder is wel een héééél enthousiaste oma. Ze is dol op mijn zoontje (wat goed is natuurlijkt)maar ze geeft me steeds het gevoel dat ze het allemaal wil overnemen. En ze duwt me daar steeds mee de put in. Ik heb dan het gevoel dat ik het niet goed doe, terwijl ik me echt voor de volle 100% mijn best doe voor mijn klein ventje...

Enkele vbn: Mijn zoontje huilde in het begin heel veel en sliep nogal slecht. 1 dag per week mag oma opassen (en af en toe als ik even weg moet)... Op een dag moest ik ergens naartoe en ik ging hem voor enkele uurtjes naar haar brengen... Ik zei haar "hij is vrij rustig dus hij zal goed slapen denk ik" haar antwoord "oh, bij mij huilt die nooit, t is bij u dat m altijd stout is".
Later die dag ging ik hem ophalen en hij was moe. Hij huilde wat toen ik hem in de maxi cosi aan t zetten was... de commentaar: "Hij zal liever niet naar huis gaan he en liever hier blijven".

Ze heeft voor bij haar thuis een bedje gekocht... dat is heel handig zou je denken ... ja, maar ze gaat wel aan iedereen die het horen wil vertellen dat hij bij haar een veel duurder en mooier bedje heeft dan thuis en dat hij daar toch ooh zo goed in slaapt...

Ik kwam hem eens ophalen en hoorde dat hij net wakker werd... ik ga natuurlijk onmiddellijk kijken want ik heb mijn kleine ventje gemist. Mijn ma "ik haal hem eruit he...". Ik negeerde haar natuurlijk en toen ik hem uit zijn draagwieg wou nemen (toen had ze dat dure bedje nog niet) duwde ze me gewoon opzij!!!

Op een zeker moment... ik was nog in zwangerschapsverlof en alleen thuis. Mijn zoontje lag in zijn "speelpark" naar zijn mobiel te kijken en was ook nogal aan t zagen want hij had honger... Ik was in de keuken zijn flesje aan het maken... Ik kom uit de keuken... kijk in het park... park leeg! Mijn moeder zat in de zetel met hem. Dus die is binnengekomen (deur stond wel open, het was mooi weer) zonder kloppen of zonder eens te roepen en heeft zomaar hem uit zijn park genomen...

Ze zaagt de oren van mijn kop dat ik hem eens bij haar zou laten slapen.
Ze wil hem altijd in bad zetten terwijl ze weet dat ik daar graaf een quality moment met mijn zoontje van maak.

Den doop... wij wouden mijn zoontje laten dopen en daarna rustig thuis iets drinken met de meter en de peter... Ik heb dat ook zeker 10x gezegd dat we geen feest wilden geven! Diezelfde week kreeg ik telefoon dat het zondag na de doop een tuinfeest was bij hen... héél de familie was uitgenodigd..
Het was wel een gezellig feest, daar niet van... maar zoiets beslissen de ouders toch? Of overdrijf ik nu?

Op een zeker moment flapt ze er uit tijdens een koffieklets... "ah ja, ik heb eens gekeken voor een wit pakje voor de doop, maar er lag niks naar mijn goesting"... euh... is het niet de taak van de mama en/of papa om zijn outfit te kiezen? Of mag ik op se minst op voorhand weten dat ze dat ging kiezen? Overdrijf ik als ik op ze minst een klein smsje verwacht in t genre van "he, ik ben in t stad.. is het ok dat ik s kijk voor een pakje voor de doop?"... Dan had ik zeker "natuurlijk doe maar" geantwoord... maar dit is zo... t is net of ze doet dat het haar kindje is... grrrrr

Ik heb haar er ook al een paar keer op betrapt dat ze zichzelf mama noemt. Al denk/hoop ik dat dat per ongeluk is...

Ik weet het wel, het zijn kleine dingen... maar ze doet er mij pijn mee en werkt er echt mee op mijn zenuwen...
Praten gaat niet... dat neemt ze op als kritiek en geloof me.. daar kan ze niet tegen. Dan begint ze te huilen en zo van die dingen...
Ik overdrijf misschien met mijn reactie, maar ze geeft mij het gevoel dat ik het haar kindje is. En daar word ik zo kwaad van...
Ze mag gerust dol zijn op haar kleinkind, ze mag dingen doen met hem, ze mag op hem passen enz... maar ik vind dat ze daar toch een beetje haar manieren mag bij houden en een beetje respect mag tonen voor ons.. de mama en de papa.

Ik begrijp haar niet. Ik had nooit verwacht van haar dat ze zo zou doen. Soms denk ik dat ze het zelf niet beseft... maar toch...
Ik heb echt al geprobeerd haar voorzichtig uit te leggen (ze kan moeilijk tegen kritiek) dat ik de mama ben en dat het mijn kindje is... en dat ik wil dat ze onze (mijn vriend en ik) wil respecteerd... zonder resultaat. Een heel gehuil en geroep om niks... want dan begint ze te zeveren dat ik haar haar kleinkind niet gun enz enz enz... pff. Ik word daar zo moe van...

Ik zal ze dan maar laten doen zeker...
grz

nieuwe mama

Dag nieuwe mama,

ik zou het allemaal heel 'braaf' kunnen vertellen nu, maar dat ga ik niet doen: ik vind dat je moeder zich aanstelt! En dat het hoog tijd wordt dat ze op haar plaats wordt gezet. Ik snap heel goed dat dat niet makkelijk is voor jou, zeker niet als ze niet met feedback omkan en er meteen heel emotioneel op reageert, dan wordt het moeilijk om een 'volwassen' gesprek te voeren hè.
Maar toch, zoals je zelf zegt: jij bent de moeder dus ik denk dat je nu een tijdje heel hard zal moeten zijn naar jou moeder toe. Dat gaat wringen en pijn doen, maar volgens mij komt het nu ook gewoon een beetje neer op een keuze tussen jou kindje en je moeder...
Misschien moet je even op een rijtje zetten wat ze van jou nog wel mag als grootmoeder, zodat ze toch een soort 'lijstje' heeft waarmee jij kan bewijzen dat je ze wel wilt betrekken in het leven van haar kleinzoon. Maar aan de andere kant ook heel duidelijk een aantal grenzen trekken van wat niet kan. Als het te moeilijk is om alles in detail te gaan vastleggen zou ik gewoon heel duidelijk stellen: 'het is mijn kind en ik heb er het laatste woord over, dat is geen voorstel dat is gewoon iets wat jij te aanvaarden hebt.' Op die manier kan je elk moment dat er iets minder leuk gebeurt gewoon ook zeggen 'mama dat wil ik niet, dit vind ik niet leuk of je had dit op voorhand aan ons moeten vragen, deze afspraak hebben wij niet gemaakt...' Begint ze dan toch te zeuren, dan kom je weer af met 'het lijstje' wat ze nog wel mag en wijs je haar daar ook gewoon op. Blijft ze zeuren, gewoon negeren en desnoods even weggaan. Eigenlijk een beetje hoe je met een zeurende kleuter zou omgaan ofzo.

't zijn maar ideetjes hè, en ik weet natuurlijk ook dat het allemaal makkelijker gezegd is dan gedaan, maar je mag ze echt niet 'gewoon' laten doen! Daar wordt jij enkel maar ongelukkiger van en krijgt zij het foute beeld van 'grootmoeder' zijn.

Maak je maar eens boos meid, soms moet het gewoon even botsen, en als iedereen er dan volwassen mee omgaat, dan komt het vast ook wel weer goed,
Heel veel succes!

Lies
PS: en ik weet nu al dat ik binnen dit en een paar maanden vast ook zoiets ga voorhebben met mijn schoonouders...

Hey

Persoonlijk vind ik niet dat jij je aansteld, maar dat je moeder zich aansteld!
Oké ja een 1e kleinkind is heel speciaal (heb mijn moeder ook een aantal keer op haar plaats gezet), maar ze moet beseffen dat jij de mama bent en dan jij je kindje groot moet brengen. Oma's die zijn er om hun kleinkinderen te verwennen, maar jouw wil is wet hoor! Als je moeder zo blijft doorgaan, dan gaat je kleintje binnenkort ook niet goed weten hoe het nu net zit en naar wie hij moet luisteren.
Over dat doopfeest oké als ze dat echt wou doen dan had ze dat best een keertje met jullie kunnen bespreken en argumenteren hoe belangrijk dit voor haar is, maar zomaar iedereen uitnodigen??? Het dooppakje net van hetzelfde, wat als ze er eentje gekocht had dat jij helemaal niet mooi vind?
Als je nu eens met z'n 4-tjes gaat samen zitten (jij, je partner, je mama en papa) om over de situatie te praten, zou ze het dan niet beter opnemen? Leg dan ook uit waarom jij en je partner er zo over denken en hoe jullie denken welke de beste oplossing is voor jullie allemaal, enz.
Blijf er zeker niet mee rondlopen meid, want je gaat je er alleen maar slechter door voelen.

groetjes Mirjam

Hey,

merci voor de reacties allemaal.
De volgende keer zal ik zeker reageren. Ik weet nu dat ik niet overdrijf

nieuwe mama

Hoi,

Ik zit hier ook met zo`n exemplaar!
En dan is ons kindje nog niet eens geboren!
We zijn nu op`t moment ons huis aan`t verbouwen. We willen graag de grootste werken en zo gedaan hebben eer ons kindje er is, maar als de muren dan in orde zijn en het wit geprimed zijn is dat voldoende voor mij. Daarna hebben we vast wel weer wat tijd en zo voor een definitief kleurtje.
Nu zit zij continue achter onze veren om elke vrije seconde verder te werken aan ons huis, terwijl er best al veel gebeurd is.
Ze wil dat mijn papa dan ook elk vrij moment komt helpen bij de verbouwingen en zelfs dat hij verlof neemt op z`n werk hiervoor.
Nu, onze traphal zouden we volgens onze planning tot laatst houden, want is volgens ons niet echt dringend.
Onlangs komt ze op bezoek en zegt: als geboortekado heb ik een behanger gezocht om de hal te komen afwerken, want van de lijst gaan jullie heus wel genoeg dingen krijgen.
Er moeten dus nog wel redelijk wat dingen gebeuren in de hal, wat spotjes bijplaatsen en zo... maar nu is mijn vriend daar met veel tegenzin aan begonnen want de behanger komt eind volgende maand.
Daarstraks was ik aan het opzoeken op`t internet en aan`t babbelen met mijn zus over het aankopen van een aerosleep onderlegger voor in het bedje, ineens deze namiddag bezoek van mijn ma inclusief bedonderlegger type aerosleep...
Onlangs kwam een tante bij me op bezoek en die zei me dat mijn ma had gezegd dat het toch wel zwaar was 2 huishoudens runnen (ik mag zelf niet veel doen omdat ik moet platliggen) . Ik was razend en beschaamd (tov mijn tante) tegelijkertijd...
Weet ook niet wat dit gaat geven eens ons kleintje er zal zijn....

"Kleine dingen" noem jij dat? amai, mijn haar komt recht.
Als mijn moeder zegt tegen mijn kleine jongen: 'is het hier niet wat te koud voor jou?' dan wordt ik al pissig omdat ze daarmee eigenlijk tegen mij wil zeggen: je moet de deur dicht doen. Mijn kind is geen communicatiekanaal hé! als je wat wil zeggen zeg het dan tegen mij!
Ten eerste: ik zal er wel zelf voor zorgen dat mijn kind niets te kort komt. Als de deur openstaat dan is dat omdat ik vind dat het kan. Ik hoef niemand om me heen te hebben te mij zegt wat ik wel of niet mag/moet/kan doen met mijn kind. Ik zorg goed voor mijn kind en hij zal niets tekortkomen.
Ten tweede: nu is hij nog klain maar later komt dat over alsof mama iets verkeerd doet en als er nu 1 ding is waar ik niet tegen kan is dat iemand mij zwart gaat maken bij mijn eigen kind!

En ik weet dat ik overdrijf, ik ben nogal lichtgeraakt en zie alles aan als kritiek. Wat jou overkomt daar wordt ik dus helemaal gek van!!

En ik mag eigenlijk niet klagen hoor want mijn moeder doet alles om goed te doen, het lukt gewoon niet goed zonder mij op de tenen te trappen. Mijn moeder zal bijvoorbeeld 2 nieuwe autstoeltjes kopen voor in de auto's van mij en mijn man en zelf een 2de handse kopen voor in haar auto want daar moet Robin niet vaak inzitten. Dus ik heb een schat van een moeder hoor!
Grootouders zitten soms zo erg op hun kleinkinderen te wachten dat eens ze er zijn ze denken dat ze zelf weer een kind hebben en dat is om zot van te worden als mama.

je overdrijft zeker en vast niet! Ik heb mijn moeder ook verboden nog meer kleren te gaan kopen voor Robin. Ik wil zelf ook eens iets kopen dat ik mooi vind. Iedere keer ik op bezoek ga zegt ze nu hoe mooi het pakje is dat zij kocht (donkerrood, ik hou niet van rood maar dit pakje is wel mooi) en dat ze vindt dat hij niet mooi ziet met donkerblauw, het kleur van het pakje dat ik kocht dat ik dus zelf megacool vind. Om die reden ook heb ik niet vertelt dat Robin nieuwe witte kleren nodig heeft voor den doop.


nou allesinds, veel sterkte!!

Nieuwe mama,
maar dat jullie het met liefde gekocht hebben,
Ik denk dat jij niet overdrijft als ik jou verhaal zo lees,volgens mij is het het makkelijkst om je moeder af en toe op haar plaats te zetten.Bijv.met dat bedje zou je kunnen zeggen dat het niet gaat om de prijs maar dat jullie het met liefde gekocht hebben,dat ze zo bij je binnen loopt daarop kun je antwoorden hallo mam leuk dat je er bent maar kun je de volgende keer eerst even aangeven dat je er bent?en als je weer hoort dat ze mama zegt dan kun je zeggen dat ze oma is en geen mama van je kindje.Misschien pakt ze het op deze manier op doet ze dat niet dan zou ik haar eens keihard,maar rustig vertellen dat ik de moeder ben en zelf wil leren van het moederschap en dat ze zich moet richten op het oma schap en het moederschap en al de bijbehorende zaken aan jou over moet laten en dat je je diep gekwetst voelt als ze jou zo benadeelt.

Liefs een trotse moeder