Ik heb ook het geluk dat mijn kindje een super papa heeft gekregen! Een baby was voor de biologische papa geen optie - een abortus was voor mij geen optie. De ongeplande zwangerschap is voor mij uiteindelijk wel een droom geworden (na een toch wel heel moeilijke periode). Na 8 maanden alleen voor mijn kindje gezorgd te hebben werd ik plots verliefd op een man die al sinds mijn zwangerschap dicht bij mij stond. Ik had niet door - op dat moment - dat hij meer betekende. Toen de kleine 10 maanden was gingen we samenwonen. Hij is als een echte papa. Nu, een jaar later, draagt de kleine zelfs de naam van haar 'nieuwe' papa. Hij doet er echt vanalles mee! Lachen, brullen, wandelen, spelen, verhaaltjes voorlezen, ... Kortom: een droompapa.

Vraagje aan de andere gelukkig mama's: hebben jullie het soms nog moeilijk om taken uit handen te geven. Ik wil, hoewel dit helemaal niet hoeft, zoveel mogelijk werk ontnemen. Ik betrap me er op dat ik permanent zeg 'ik ga dat wel doen', 'geef de kleine maar hier', ... Hij vindt dit niet altijd even leuk en zegt dan dat het ook zijn kleine is. Pas op, ik ben hier gelukkig over. Maar ik doe het ergens gewoon uit een of andere reflex. Ik zou niet willen dat hij de kleine als 'last' ziet.

Verder knaagt het bij mij als hij streng is op hem. Hij doet dat niet vaak, hij slaat er zeker niet naar, ... maar kan soms (als hij eens echt lastig is) uithalen. Als ik dit doe vind ik dat niet erg. Maar als hij dat doet... dan knaagt het wat. Ervaring mee?

Ik weet het, gewone papa's doen dat ook, en dat is normaal. Alleen heb ik blijkbaar een ingebakken reflex om mijn zoon te beschermen tegen alles en iedereen.