Hoi,

Ik ben hier eventjes anoniem omdat ik niet weet hoe ik dit moet oplossen.
Even kort, Ben 5 jaar samen met vriend. Hebben 2 zoontjes. oudste is 2.5jaar en jongste 9 maanden. Mijn 'vriend' is chauffeur. Vroege weg laat thuis is tegenwoordig niet iets waar ik van verschiet. Zelden is hij op tijd thuis om de kids nog te zien.
We maken de laatste tijd ook veel ruzie. En nu vant weekend kwam het er eindelijk uit... Ik over de aandacht die er tekort is voor kinderen en mezelf. Hij over een rommelig huis...
Ik sta er dan ook meestal alleen voor.Altijd eigelijk want ook al is hij thuis hij zal nooit eens een zoontje eten geven in bad steken of in bedje leggen...
Hij gaat werken , komt laat thuis, eet zijn eten waar hij van verwacht dat ik het opwarm, en kruipt dan achter zijn laptop om te chatten met weet ik veel wie of alle filmkes op garagetv af te spelen...
En daarna kruipt hij in bed... Sex is ook een raretijd geworden...en als hij dan zin heeft verwacht hij dat ik met benen open ga liggen.
Hij vind me te dik geworden...ik moet maar afvallen, hij vind dat hij van mij geen aandacht krijgt en dat ik niets voor hem doe...
Ik word knettergek van die uitspraken, want ik smeer al vijf jaar zijn boterhammen zet zijn koffie voor werk en als hij thuis komt, eten staat klaar en 'ZIJN' huis kuisen doe ik ook(ik woon namelijk maar bij in en elke ruzie of woordenwisseling hoor ik dat wel)
Hij zei vant weekend zelfs toen ik hem confronteerde met zijn chatten met andere vrouwen dat hij de aandacht ergens moet gaan zoeken...
Onze oudste heeft een vorm van ADHD. Dus heeft strikte regels nodig, als hij dan eindelijk luisterd doet 'vriend( het in een handomdraai naar de .... in t weekend...
Ik werk van thuis uit maar verdien niet zo veel... Ik hang dus gedeeltelijk van hem af kwetie van onderdak en zo...
Aangeizen ik ver van vrienden en familie afwoon kan ik op hun niet rekenen voor babysit en zo ook niet... En veel mensen ken ik hier ook niet omdat we raar of zelden ergens naartoe gaan... Als ik overdag naar de winkel geweest ben dan krijg ik op mijn neus dat ik weeral op de brats geweest ben... Ik word er knettergek van. Financieel kan ik niet weg bij hem.
En dan is er ook nog het feit van als ik hier ook weg raak.. Ga ik dan ooit nog een man kunnen vertrouwen? Laat staan lief hebben? Het alleen wonen op zich schrikt mij niet af want ik sta r nu ook alleen voor met mijn kinderen. Ik weet alleen niet hoe ik het ga rooien als ik hier weg moet... De huurprijzen zijn een ramp om te kunnen betalen en ik heb geen geld voor een huurwaarborg. Het enige dat ik bezit is een tv, een babybedje en een kast..., de babyspullen en kinderspullen ook en een beetje keukengerief... Ik heb geen eigen auto...als ik alleen met de kids moet gaan wonen heb ik een 500€ inkomen het kindergeld en wat hij ook zou moeten geven als allimentatie... Das ook zoiets ... Laatst bij de zoveelste woordenwisseling zei hij dat hij dat hij als we ooit uit elkaar moesten gaan hij de kinderen een keer om de veertien dagen of drie weken int weekend zou willen en dat hij er wel zou voor betalen want door zijn job kon hij ze toch niet meer bijhouden.
De vernederingen beledigingen ik ga eraan kapot, mijn zoontje reageert agressief als we weer eens kibbelen. Dit is niet gezond meer...
waar kan ik naartoe met 700€ inkomen per maand???
Ga ikooit nog iemand vertrouwen
Ga ik nog iemand leren kennen?
Wat voor een woning zou ik hebben om samen met de kids in te wonen???
Ik zit aan de grond genageld...

Anoniempje

woon je in belgië?

Hey dames, ja ik woon in België. Als ik mijn eigen tekstje zo lees vraag ik me af hoe zielig ik wel ben!
Ach ja

Anoniempje

Ano: idd je hebt gelijk, hoe zij reageert, djesus..
Dat is toch wel het laatste waar ik aan denk als ik in zo'n situatie moest zitten hoor.
Lieve help!!!
Als dat het enige punt is waarop je aandacht krijgt, dan moet het vanmij ook niemeer hoor.

Hallo,

anoniempje, ik weet maar al te goed wat je bedoeld. Toen ik uw verhaal las kreeg ik kippevel. Buiten het feit dat ik geen kids had en getrouwd was met mijn ex, is alles gelijklopend. Zijn eten moest op tafel staan als hij thuis kwam, als er al iemand was klaagde hij dat ik een vuile doos was en niet kuiste zoals het moest, hij kwam ook maar altijd later thuis en als hij al thuis was zat hij op de computer te chatten met andere vrouwen en te lachen. Als ik me dan eens in een niemendalletje kleedde om aandacht te trekken, werd hij woedend, want wat moesten zijn vriendinnen op internet wel niet denken als ik zo voor de webcam passeerde. Bij gevolg moest ik me altijd bukken om onder zijn camera te passeren, dat ik niet in beeld kwam. Hij zei dat hij geen gevoelens meer voor me had. Op seksueel gebied gebeurde er zelden iets. Was ook iedere dag ruzie. Als er dan eens geen ruzie was, was het omdat er die dag geen woord gewisseld werd tussen ons. Op een bepaald moment was ik alles zo beu en ben ik naar mijn zus gestapt die ik door hem praktisch nooit meer zag. Ik heb alles verteld en ze heeft gezegd dat ik mijn hart moest volgen, dat alles wel goed ging komen, maar dat da zo geen leven was. Was toen 10 kilo vermagerd.

Als ik van jou was, zou ik ook eens bij het OCMW aankloppen. Je verdient minder dan het bestaansminimum, dus zal je wel iets extra krijgen. Aleenstaande moeders met kinderen krijgen ook voorrang voor een sociale woning. Kun je niet voorlopig intrekken bij familie? Als ze het hele verhaal kennen ontdek je wat familie eigenlijk betekent.
Het is moeilijk om er bovenop te geraken, maar het lukt wel.

Dat vertrouwen in de mannen komt ook wel terug, maar er moet tijd over gaan. Ik dacht ook dat ik nooit iemand zou vinden. Mijn ex zei altijd dat ik met mijn slecht karakter nooit nog iemand zou vinden. Lange tijd heb ik dat geloofd. Tot ik aan de praat raakte met mijn kapster. Zij was op dat moment ook alleen. We zijn samen beginnen uit gaan en zij wist van mijn laag zelfbeeld. Zij heeft er samen met mijn familie voor gezorgd dat ik weer in mezelf ging geloven.

Na 3 jaar stond mijn ventje van nu dan ineens voor mijn neus. Totaal uit het niets. Mijn vriendin kende hem van vroeger en we waren hem toevallig tegen gekomen. Na 5 minuten was hij meer tegen mij dan tegen haar aan t praten. En nu zijn we anderhalf jaar verder, wonen we al even lang samen en is ons eerste kindje onderweg. De goeie jongens bestaan, hij heeft zelf ook een heleboel meegemaakt met zijn ex en was ook sociaal geisoleerd geraakt. Nu hebben we elkaar gevonden.
Dus je ziet maar dat je nog niet moet wanhopen. Ik weet dat je nu een hele zware periode tegemoet gaat. De stap zetten is moeilijk, maar eens je het gedaan hebt ga je je een stuk beter voelen,en dan komt er opnieuw twijfel of je wel juist was. Die periodes wisselen elkaar af maar de twijfelfases duren telkens minder lang. En als die fases er zijn moet je aan al het slecht proberen denken, aan alle vernederingen en pijn die hij jou heeft aangedaan.

In ieder geval heel veel moed.