[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
wat nu| 10/09/2008 @ 08:08 Anoniem | Hallo ik moet even mijn hart luchten hier, want ik weet niet meer wat ik nu moet of wat ik nu kan doen! Vorig jaar was ik ongepland zwanger geraakt, Mijn vriend wilde het toen echt nog niet en wilde dat ik het weg liet halen. Ik heb enorm getwijfeld, maar de keuze was niet meer nodig omdat het een miskraam geworden is. Hij had beloofd dat we er volgend jar zoor zouden gaan. In mei waren we een jaar verder, en ik heb gevraagd of hij er al klaar voor was. Hij zei nog niet helemaal maar zodra we verhuisd zijn wel. De verhuizing was in augustus en vanaf toen zijn we ervoor gegaan. Omdat hij wel wat raar deed heb ik hem meerdere malen gevraagd of hij het echt al wilde. Ja was hierop steeds zijn antwoord. Als hij nee had gezegd was ik ook wel boos geweest, en dat wist hij ook wel. Nu ben ik zwanger, en hij was de avond dat ik het vertelde blij. De dagen daarna ging hij raar doen. Een aantal keer gevraagd wat er was. "Niets" kreeg ik telkens te horen. Gisteren rechtstreeks gevraagd of hij moest wennen aan de zwangerschap. Hij zei dat hij niet wilde wennen omdat hij het eigenlijk nog niet wilde. de grootste rede is dat hij ons nog te jong vindt en dat we ons nu met andere dingen bezig moeten houden zoals cariere maken. Ik weet echt niet wat we nu moeten, ik ben er echt ziek van. Het kindje laat ik echt niet weghalen en dat vraagt hij gelukkig ook niet. Maar wat heeft een kindje aan een vader die hem/haar helemaal niet moet?! En wat heb ik deze maanden aan een man die niet blij is met de zwangerschap?! Ik hou van hem, en wil hem echt niet kwijt, maar ik ben bang dat dit wel gaat gebeuren. Ik weet niet meer wat ik moet....   |
| 10/09/2008 @ 10:43 Joyce1982    | hoi anoniem, geef hem in ieder geval wel even de tijd om aan het idee te wennen.. probeer met elkaar te blijven praten..   |
| 10/09/2008 @ 11:52 Snik | Hallo Anoniem. Ik ben vorig jaar ongepland (na een reeks medische problemen, en medicatie waardoor mijn pil die ik al 15 jaar nam niet meer werkte) zwanger geraakt. Mijn vriend was, na verlies van ons eerste kindje, een meisje, nog niet toe aan kinderen... Dat wist ik.. Pas begin november ontdekte ik mijn zwangerschap.. ik was toen al halverwege.. je hoort die verhalen wel af en toe op tv of leest er over in boekjes of de krant.. en altijd denk je: 'zo lang zwanger en het niet weten.. dat zal wel ja! dat kan toch niet?!' En toch wist ik het niet... kreeg mijn regels nog door, nam mijn pil nog door (waarschijnlijk door het nemen van die pil, kreeg ook nog lichtjes mijn regels door), verdikte maar de medicatie die ik nam verwittigde voor dikker worden... Ik ben in totaal in september vorig jaar naar 3 dokters geweest. Mijn huisarts, een vervangend huisarts en een maag- en darmspecialist. Ik heb bloed laten trekken, ... noem maar op.. want ik voelde me ellendig en dat beterde maar niet. het gevoel dat ik had, kwam overeen met de symptomen waarvoor ik (bij de conceptie) medicatie diende te nemen. Dus ik dacht: ik genees maar niet... maar dit waren gewoon zwangerschapssymptomen. Ik ontdekte de zwangerschap na een consult bij de huisdokter, waar ik nota bene langsging voor een uitstrijkje en voorschrift voor de pil. Mijn vriend had een dikke maand voordien nog laten weten dat hij nog niet klaar was voor kindjes (toen ik al zwanger was dus...) Hij moest eerst het overlijden van Marith verwerken. maar toen ik het hem vertelde, is hij eigenlijk bijna meteen volledig omgeslagen.. Hij leek er blijer mee dan ik en was meteen heel enthousiast en bezorgd... Nu is hij de beste papa die ik me kan voorstellen. Ik had dat nooit van hem verwacht, maar hij doet alles met zijn zoontje... van pampers, tot badje, tot wandelen (liefst alleen, want dan kan hij nog meer pronken met zijn zoontje) Hij vindt het zelfs jammer dat we op een appartement wonen en niet in een huis... want we wonen te klein voor een tweede kindje..; en dat zou hij eigenlijk wel willen... Geef je vriend dus gewoon de tijd om te wennen aan jouw zwangerschap en het idee dat hij papa gaat worden. Eens die kleine er is, zal hij hem niet meer willen missen... Heb dat al vaker gehoord over papa's die twijfelen... Ik hoop dat jouw vriend ook zo'n papa wordt! Veel succes met je verdere zwangerschap.   [Laatst gewijzigd door Snik - 16/09/2008 @ 10:25] - |
10/09/2008 @ 12:05 | hey anoniem, ik heb hetzelfde verhaal als jij! eerst zei mijn vriend ja en dan nee... (na een miskraam) ik weet dat het heel lastig is voor je op dit moment en dat je niet weet waar je eerst aan moet denken. maar denk eerst aan jou en je ongeboren kind (hoe zelfzuchtig het ook klinkt)! mijn vriend is pas sinds 2 maanden geleden beginnen wennen aan het idee dat hij papa ging worden en nu kan hij niet meer wachten tot het zover is... ik heb er gewoon voor gezorgd dat hij naar elke afspraak met de gyne meekon en er niet teveel over bezig geweest in het begin... heb hem het zelf laten ontdekken en laten wennen... hoe moeilijk het ook klinkt, als je er nu teveel over bezig gaat zijn is de kans groot dat hij gaat lopen! en denk niet dat je dat wilt he?? gewoon afwachten en zien hoe alles verloopt! stress is ook niet goed voor je kindje he... probeer af en toe het eens aan te kaarten en zie hoe hij er op reageert, als je ziet dat hij luistert kun je erover babbelen en anders nog even wachten... elke samen is een dag gewonnen dat hij aan het idee kan wennen!! kop op, het lukt jullie wel!! wij hebben het ook niet makkelijk gehad en zijn er sterker uit gekomen! een kindje is levensingrijpend maar ooooh zo mooi om te zien opgroeien! doe het niet weg voor iemand anders... luister naar jezelf en naar je hart!!    |
| 10/09/2008 @ 13:55 wondertje | hey anoniem, Mijn kinderwens werd ook groot sinds we gingen samenwonen. dat is nu een jaar of 10. In het begin was hij absoluut niet klaar voor kindjes, en uiteindelijk na lang zagen, zijn we er 2 jaar geleden toch aan begonnen. Na veel oefenen  , zijn we nu zwanger.Op de dag dat ik het vertelde was hij ook blij, en heb ik een heel lief cadeautje gekregen. Maar nu...dat is een ander paar mouwen...blijkbaar moet hij echt aan het idee wennen, en is elke zinnetje waar het woord "baby, zwanger of gynecoloog" inkomt verschrikkelijk! Ik hou me dus gedijst en probeer er zo weinig mogelijk over te praten, als hij eerst begint, al is het op een toon van "zie je nu, hoe gaan we dat doen?" alsof het mijn schuld is dat we een kindje verwachten, dan praat ik er gewoon over, en anders zwijg ik! Ik weet dat hij zal bijdraaien, en hij heeft altijd kindjes gewild, maar er is een groot verschil tussen "oefenen" en "zwanger ZIJN"...Zij voelen ook niet echt wat jij voelt hé, en staan er zo een beetje buiten... De eerste week moest ik ook niet afkomen met "ik voel me ziek" "ik ben moe"...want volgens hem kon dat nog niet, dat was veel te vroeg, ik las teveel boeken! Laat hem echt wennen aan het idee, probeer zo weinig mogelijk grapjes zoals :"wij" wensen je een goeiemorgen, of "hoe gaat het met mijn nieuwe papa" ofzo, want die fout maakte ik die eerste week ook, en ik denk dat het daardoor is dat hij nu panikeert...Rustig alles laten bezinken, en het komt wel goed!  |
| 10/09/2008 @ 14:05 Anoniem | Pfff misschien hebben jullie wel gelijk, maar ik voel me zo alleen op het moment. Dit is toch iets waarbij je met zijn tweeen op een roze wolk moet zitten. Ik zat er in mij eentje op en ben er nu behoorlijk hard van af gedonderd. Ik ga vanavond toch nog met hem praten om te kijken of welke oplossingen er zijn voor zijn problemen. ow wat voel ik me !@#@^%. Ik kan de hele dag wel janken (en eigenlijk doe ik dat ook). Daarna ga ik het laten rusten. Hebben jullie er al die maanden vertrouwen in gehad dat het goed zou komen? |
| 10/09/2008 @ 14:16 wondertje | wel, daarover kan ik niet meespreken, ik ben nog niet zo lang zwanger. Ik ga zeker afwachten tot het eerste bezoekje aan de gyn volgende week om er effectief nog iets over te zeggen. Ik weet zeker dat hij dan wel zal bijdraaien! Ik zou er echt niet teveel op in gaan. Laat hem effe de schok verwerken, misschien bedoelt hij het niet slecht hé, misschien denkt hij aan jullie toekomst, hoe jullie dat gaan betalen , bang dat hij zal falen als vader...een man is daar realistischer in hé! Wij leven op onze roze wolk, maar zij staan meestal met bijde voeten stevig op de grond... Waarschijnlijk is het niet dat hij het niet wil, maar er nog niet klaar voor is. Spijtig genoeg is er geen weg meer terug, en komen jullie er echt wel samen uit hoor! Maar niet teveel pushen, en als je er echt wil over praten, doe het dan hier, en laat hem even bekomen! Echt! dikke |
| 10/09/2008 @ 15:40 Kristel  | Hoi Anoniem, Ik denk dat je maar zelden met 2 op die roze wolk zit hoor!! Voor ons is het helemaal anders, er verandert iets in je lichaam. Je bent er ook waarschijnlijk al maanden/jaren mee bezig als vrouw. Mijn geboortekaartjes waren al klaar voor dat ik zwanger was.  Idem voor de trouw, die heeft een vrouw meestal perfect in haar hoofd, een man daarentegen denkt aan een fuif met vrienden... Zoals hierboven al vermeld, geef hem tijd. Je hoort van die mannen die de buik van hun vrouw masseren, met een wc rolletje naar de hartslag liggen luisteren.... mmm... ik denk dat dat de uitzonderingen zijn hoor  Maar als ik nu zie hoe mijn man met ons zoontje bezig is, zelfs al de 1ste dag in 't ziekenhuis. Hij was en is supertrots! Groetjes, Kristel  |
| 10/09/2008 @ 16:25 Lunar.Fury  | Hoi Anoniem Ik kan me je dilemma heel goed voorstellen. Wij hebben ook hetzelfde probleem gehad. Mijn vriend en ik waren pas samen, waren niet zo heel lang daarna gaan samenwonen, toen we ontdekten dat ik zwanger was. We hadden het daarvoor wel over kinderen gehad, maar hij wilde graag nog wachten, omdat hij er 'klaar' voor wilde zijn. Vooral financieel, en qua huisvesting. En hij schrok dan ook geweldig, toen ik het hem vertelde. En hij had ook liever gezien toen, dat ik het weg liet halen. Uiteindelijk hebben we veel gesproken. Vooral ook over de emotionele, en fysieke aspecten van een mogelijke abortus, en waarom ik daar eigenlijk niet aan wilde. Hij heeft zich daar heel erg op verkeken, heeft hij naderhand toegegeven. Hij wist niet, wat een abortus met zich mee kon brengen. En hij heeft toen zijn ok gegeven, dat we ervoor zouden gaan. Nu is hij superdol op zijn zoon. Is helemaal verlieft op onze kleine, en zo blij dat hij er is. Praten heeft bij ons goed geholpen. Niet alleen geleid door emoties, maar ook het duidelijk uiteenzetten, wat de gevolgen kunnen zijn, voor jou emotioneel en fysiek. Overigens, ik vind het niet echt netjes, dat hij zo wispelturig is, in zijn keuze, en jou nu daar voor oplaten draaien. Hij had dat ook kunnen voorkomen, door de juiste anticonceptie, maar dat is achteraf natuurlijk. Ik hoop dat jullie er samen uitkomen. groetjes   |
| 10/09/2008 @ 18:18 delphine v  | hallo anoniem ik denk echt wel dat je vriend zal bijdraaien eenmaal de kleine er (bijna) is. hier een gelijkaardig, doch niet helemaal identiek verhaal. ongepland zwanger, waren 8 maanden ongeveer samen. ik wou het meteen houden, voelde me meteen mama toen ik die test in m'n handen had. hij heeft enkele dagen getwijfeld, en was niet superenthousiast. ging die 1e keren niet mee naar de gyn, vond het vervelend dat ik een hele poos erg misselijk was en dus niet veel kon doen. maar naarmate het concreter werd (buikje, vrienden op de hoogte) begon hij toch mee te plannen en te werken aan het huisvestingsprobleem (kamertje bijmaken), aan adressenlijst voor geboortekaartjes, naam zoeken enzovoort. het is helemaal goed gekomen hier, net zoals bij de meeste hoor. ik denk dat een man een echte z*k moet zijn om zijn bloedeigen kindje niet graag te zien eens het er is. suc6 met je zwangerschap, geniet er toch maar van, want het gaat ontzettend snel, ook al lijkt het soms niet zo.   |
| 14/09/2008 @ 11:52 Kindercola  | Ik ben het zeker eens met alle reacties die hier worden getypt! Bij een man duurt het heeeeeel lang voordat ze aan kinderen toe zijn maar tegen die tijd begint het biologische klokje van de vrouw allang te tikken!!! Ook hier moest mijn man in het begin heel erg eraan wennen dat er dingen zouden gaan veranderen maar tegen de tijd dat het einde van mijn zwangerschap in zicht kwam berustte hij zich erin en nu is hij zo trots als een pauw!!!  Het is voor een man ook moeilijk zich voor te stellen dat er iets in je buik groeit! Vooral de eerste maanden als er nog niks te zien is...En een roze wolk daar zit inderdaad niet iedereen op hoor ook de zwangere vrouw zit er meestal niet op! Ik kan nu ook niet zeggen dat ik op een roze wolk zit! Maar misschien gaat dat nog wel komen. Gun hem in ieder geval de tijd om eraan te wennen en meestal beginnen de mannen zich al anders te voelen als ze bij een echo zijn geweest en het kindje op het beeldscherm hebben gezien! Dat is echt een aanrader!!! Succes en groetjes, Carola   |
| 16/09/2008 @ 14:58 lies | Mijn vriend en ik hebben twee keer heel bewust en alle twee met volle goesting voor kindjes gekozen, en toch had hij er twee keer een beetje moeite mee om aan het idee te wennen. Eerste keer waren we zwanger in de tweede maand, dat was veel sneller dan verwacht. De tweede keer duurde het 7 maanden. Mijn vriend heeft nooit gezegd dat hij het kind niet wilde, maar hij is een piekeraar. En van in het begin kan hij dan van die 'stoeme' uitspraken doen als: je had beter nagedacht voor je zwanger werd (bvb als het over iets van het werk gaat). Dat zijn héél onnozele uitspraken, want idd: we waren met z'n 2 om het kindje te maken, en we waren zelfs al 6mnd bezig. En we zijn er altijd vanuit gegaan dat kinderen onze eerste prioriteit ware, en dat de rest zich wel zou aanpassen. Gelukkig ken ik hem zo'n beetje, en weet ik wat er achter die uitspraken zit. Alleen: net zwanger, massa's hormoontjes, soms interpreteer je ook wel dingen een stukje erger dan ze bedoeld waren ... Bij het eerste kindje had ik erg de drang om erover te spreken, om samen dingen errond te gaan doen (idd: op zoek naar de gezamelijke roze wolk). Het is veranderd toen we begonnen te spreken over het geslacht van de baby (na 3mnd of zo). Toen zei hij dat hij het geslacht graag wilde kennen, omdat hij zich dan echt kon inleven. En zo was het ook, zodra we wisten dat het een meisje zou worden, ging het hem een stukje beter af. Daarnaast had hij ook een aantal collega's, ... waarvan de vrouw ook zwanger was, dat hielp ook. Nu weet hij natuurlijk al meer wat er te wachten staat, maar ik weet dat hij een stukje piekert over verbouwing die bezig is, en die we af willen hebben voor de baby er is. En daar heeft hij het soms moeilijk mee. Hij heeft nog niks gedaan voor de baby (behalve verbouwen dan, natuurlijk ), en om eerlijk te zijn: ik ook niet echt. Mijn tip is dus: idd, laat hem zeker zijn tijd! En wees zelf ook niet te fel in het willen nastreven van 'de roze wolk'. Er zal heus niks ergs gebeuren als je nu even een paar weken alles een beetje op zijn beloop laat. Jullie hebben nog massa's tijd om alles daarna wel in orde te krijgen! En denk eraan dat je hormonen ook wel van jou kant voor misschien overdreven felle gevoelens kunnen zorgen! Vermoedelijke bevalling op 06/12/2008. Al 44 weken en 6 dagen zwanger (112.18% ver), nog 4 weken te gaan. Toegevoegd via deze pagina.   |
| 19/09/2008 @ 10:07 Dotje | Hier nog zo eentje... 'k ben echt blij deze verhalen te lezen, want ik voelde me al zooooo alleen op de wereld ! 'k heb in maart een MK gehad, na vele MMM-behandelingen. Voor mij was het effe genoeg geweest, al die hormonen nemen ed. Ik heb toen voorgesteld aan m'n man om gewoon gezellig met z'n 2tjes een luxeleventje te leiden. Toch bleef hij aandringen om het nog een keer te proberen. En : van de 1ste keer was het weer prijs ! In't begin waren we dolgelukkig en ook wel bang dat het weer in een MK zou uitdraaien. Eens de 12weken gepasseerd belde hij al z'n vrienden en familie af met het nieuws, hij was zo fier als iets.. En nu ?? Nu heb ik echt het idee dat het hem begint te storen. Al dat babygedoe, al dat geleuter erover... OK, ik geef toe, ik praat er veel over, maar 'k wil hem er zoveel mogelijk in betrekken (dacht er zo goed aan te doen). Blijkbaar niet ! Als ik hem vraagt : wat scheelt er ? Dan krijg ik ook het antwoord : "niets" ! Toch zie ik het duidelijk aan hem dat er wat scheelt. Het kwetst me enorm. Ik ben al een gevoelig type, en nu zeker ! 'k heb me voorgenomen om ook gewoon af te wachten, en er geen woord meer over te zeggen. 'k zal wel zien hoe het afloopt. Dinsdag gaat hij mee naar de gyn, mss dat hij dan weer een beetje beter gezind wordt ? Het is allesinds geen prettige situatie voor eentje dat veel last heeft van de hormonen ! Maar, ben wél blij te lezen dat vele mannen zo in mekaar zitten ! Groetjes,  |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]