onze schoonzus en broer hebben vorig jaar ook hun meisje verloren op 36 weken. Wij praten er nog vaak over, zeker nu ze terug zwanger is. Ik denk ook dat er niet over (durven) spreken zeker niet goed is. Wel kan eerst even polsen of de timing past. Niet iedereen is er op dezelfde tijd klaar voor. En of je zelf nu zwanger bent of niet, tsja daar kan je ook niets aan doen. Ik denk niet dat dit erg relevant is. Het gaat hier over hun kindje niet over dat van jou.
Mijn schoonzus heeft toen in haar naaste familie een neefje gekregen 2 dagen na de begrafenis en zij had het daar toen niet zo moeilijk mee als nu; Nu ziet ze telkens hoe oud haar kindje geweest zou zijn als ze was blijven leven.

Hey Barbara

Zulke woorden zou ik ook graag ontvangen hebben. Je hebt dat dus echt waar prima gedaan!

Als je nu nog beseft dat het geen afwijzing inhoudt als ze eens een keertje de telefoon niet opneemt, niet antwoordt op een sms'je of zo, en als je dan weet dat je het zeker nog eens opnieuw en nog eens en nog eens moet proberen... dan lijk je mij de perfecte steun!

Ik heb net nog iets gelezen in een boek over 'als geboorte en dood samenvallen'. Er staat eigenlijk heel veel bruikbaars in, maar het is wat lang om hier allemaal te typen. Ik haal er dus alvast eentje (of een paar, zal liggen aan mijn zin om te typen) uit:

- er zijn, aanwezig zijn.
Als je hoort van een te vroeg overleden kindje, dan zou je eerste reactie moeten zijn van: onmiddellijk ernaartoe gaan, zonder je te bemoeien of in de weg te lopen. Geen angst van: wat moet ik zeggen? Want je hoeft niets te zeggen. Je hoeft alleen maar te luisteren naar de verschrikkelijke nachtmerrie die de ouders volop aan het beleven zijn. Of ze hebben het nodig om hun verhaal te kunnen vertellen, en dan zijn ze wellicht erg gesteld op je aanwezigheid. Of ze sluiten zich af van hun omgeving en willen niemand zien. Als je dan belt of langskomt, dan zullen ze je dat wel duidelijk maken. Maar ze zullen niet vergeten dat je er stond, juist in die moeilijke tijden.

Wat ik hieruit haal is dat je door zulk gebaar duidelijk laat zien dat je er wil zijn maar dat je tegelijkertijd niet wil beweren dat jij weet hoe zij ermee om moeten gaan. Mij heeft het tot nu toe al enorm geërgerd hoe sommige mensen me echt bewust uit de weg gaan of net omgekeerd: me proberen te vertellen hoe ik ermee zou moeten omgaan (en dat komt dan meestal neer op: Gust zo snel mogelijk vergeten... as if!). Een vriend(in) die er duidelijk IS maar die tegelijkertijd jou zelf laat beslissen, laat aangeven wat je nodig hebt, dat is een vriend(in) die het verschil kan betekenen!

- het onderwerp nooit uit de weg gaan, gewoon ernaar vragen en blijven vragen.
Geregeld ernaar vragen en zonder angst om wonden open te rijten. Wees niet bang, die wonden liggen al open! Rouwenden leven in de herinnering en rouw verwerken is nu net: de herinnering van het verleden plaatsen in het heden: hier en nu.

- luisteren, luisteren en nog eens luisteren.
Met onvoorwaardelijke liefdevolle aandacht bij iemand zijn betekent: niet be/veroordelend, zonder adviezen. Je geeft gehoor aan het verhaal van de ander door deze te erkennen en te respecteren in zijn of haar gevoel. In die zin probeer je tot 3 maal toe te luisteren: naar het verhaal, naar de gevoelens en naar de behoeften die daarachter zitten.

Dit komt een beetje op hetzelfde neer als de commentaar die ik hiervoor al gegeven heb. Ja, soms denk ik echt dat ik gek zal worden van verdriet, letterlijk gek, dat ze me op een keer zullen moeten binnendragen in een inrichting of zo. Maar de kans om letterlijk gek te worden van mensen die steeds maar klaar zitten met een advies, bij wie je de angst in hun ogen kan lezen, angst dat jij misschien wel gek zou kunnen worden, is nog veel groter. Ik word soms tureluur van zulke mensen. Het gevoel soms gek te worden is heel normaal. Alles wat je als ouder van een overleden kind in je rouwproces voelt, is gewoon NORMAAL! Dat te mogen beleven doet al heel veel. Bij lotgenoten vind je dat begrip gelukkig, daar kan je je nog 'normaal' voelen. Het zou fijn zijn als andere mensen dat ook zouden beseffen, dat de kans dat je echt gek zou worden veel kleiner is dan zij wel zouden denken. Je depri voelen, het gevoel hebben dat je niks meer kan,... dat is allemaal gewoonweg supernormaal!

Soit, ik heb alweer veel meer getypt dan ik van plan was :) Het is vandaag voor mij een regelrechte rotdag, en nu heb ik dan toch eens goed op mijn toetsenbord kunnen rammen.

Liefs!

Hey Barbara

Wat je tante daar zei, dat klinkt zo herkenbaar... ook Gust is er altijd voor mij, ik sta met hem op en ga met hem slapen. En eerlijk is eerlijk, vanaf nu zal ik mijn verjaardag ook alleen maar vieren omdat die mij weer een jaartje dichter bij de sterren brengt.

Hoi Barbara,

je hebt inderdaad mooie woorden kunnen vinden!!! Net wat Dieke zegt: stuur eens een berichtje, bel ze eens. Hebben ze er geen behoefte aan dan hoor/merk je het wel. Maar probeer het wel weer eens opnieuw.

Bij onze vrienden stuurden heel veel mensen een kaartje, maar lieten daarna niets meer van zich horen. Ik denk dat Dieke erg goed omschrijft hoe je er goed voor ze kan zijn!