Hallo,

Ik ben een mama van een zoontje van 5 jaar en een stiefdochter van 11 jaar die om de 14 dagen bij ons is .
Mijn zoontje daar heb ik met mijn ex man co ouderschap mee.
Nu sinds kort ben ik geopereerd en verlang terug om te gaan werken , voel me niet ziek , maar mijn wond moet eerst dichtgegroeid zijn om terug te gaan werken ivm infecties enzo.
Maar ja ik niet gaan werken is een groete straf voor mij, ik leef voor mijn werke en mijn gezinnetje.
Nu had ik gehoopt dat ik volgende week terug kon starten, dus zag het helemaal terug zitten , maar nu blijkt dat ik nog een dikke maand thuis moet zitten en ik voel me voor de moment zo depressief.
Vanaf vrijdag komt mijn stiefdochter en ik zie er zo tegen op , een lief kind maar ze wind haar papa zo rond haar vinger, alles mag hier blijkbaar het is hier precies een hotel, pff ze is veel weg met vriendinnetjes in de straat fietsen enzo, maar dan zitten ze weer boven in de kamer rommel hier rommel daar , vraag je er iets aan dan is het teveel , dan krijg je z'on gezicht van kweet niet wat.
Gewoon ik zie het niet zitten , geen privecy meer gaat laat slapen enzo, en mijn man begrijpt dit allemaal niet .
Nu volgende week gaat hij werken , en ik ben thuis , terwijl ze normaal gezien naar de opvang moest , maar dat doet ze niet graag , luisterd niet naar mij .
Trek het mij misschien allemaal te hard aan nu of sommige mensen denken van omaai is dat het maar .
Een kind van 5 kan ik gemakkelijk aan , hij luisterd enzo , oké dan kunnen jullie denken eigen kind schoon kind , kan misschien wel iets van waar zijn , maar mijn vriend mag altijd iets tegen mijn zoontje zeggen ik laat die doen allé als het gegrond is hé , en tegen zijn dochter lukt het precies niet.
Wij zijn nu 2 jaar samen , en juist getrouwd en hoopte op verbetering maar blijkbaar word het alleen slechter.
Een kind van 10 moet toch al weten wat hier mag en wat bij haar mama mag hé , als we ja zeggen is alles goed maar owee als we nee zeggen dan begingt ze te schreeuwen.
Weten jullie soms raad , want ik word hier zo moedeloos van .

een stiefmama die het even niet meer weet.

@kaatje sommige mensen komen niet moedwillig in diesituatie terrecht hoor dus beetje respect als het kan. Ikzelf heb eenscheiding achter de rug en had twee kids uit mijn huwlijk darna ben ik opnieuw een relatie begonnen met iemand en samen kregenwe nog een zoontje mijn tweede man is overleden op 28 jarige leeftijd dus als ik nu iemand tegenkom met kids heb ik dat ook aan de hand en zonder het zelf te willen als mijn tweede man niet verongelukt was had het waarschijnlijk niet zo geweest. Vind dat je erg weinig respect toont voor de situatie.

hier worden(werden) alle kids over dezelfde kam gescheerd mijn tweede man zag geen verschil tussen de twee oudste en zijn zoontje hij was papa voor alle drie en de twe oudste zagen in hem echt een papa dat is bij zijn dood erg duidelijk geworden. Zou je de raad geven van idd eens met je man te praten en eventueel wat regels voor haar op papier te zetten mss dat dat helpt laat ze mee de regels bepalen waar zehaar dan aan moet houden.

grtz

dag dames,

ik zit niet in jullie situatie maar ik kan geloven dat het best moeilijk is om kinderen uit vorige relaties op te voeden.

Maar sta er misschien even bij stil dat het voor de kinderen eigenlijk even moeilijk is; zij hebben niet gekozen voor de situatie, waarschijnlijk zijn er in de verschillende huishoudens, verschillende regels, ze hebben ook nog stief- of halfbroertjes en zusjes,...
en er wordt van jou als kind verwacht dat je er allemaal zo maar mee om kan gaan. Ik kan mij voorstellen dat voor sommige kinderen dit eigenlijk gewoon teveel is en dat ze zich eigenlijk een beetje verloren voelen

Dat maakt het voor jullie er niet makkelijker op natuurlijk en het is geen excuus maar misschien moet je het eens vanuit hun standpunt zien.

Tot slot, in de psychologie en pedagogie leert men altijd dat in zo'n situatie het altijd de biologische ouder moet zijn die die de discipline aanleert. Dus is het vooral belangrijk dat jij en je partner op dezelfde lijn zitten en dat je partner aan zijn/haar kind duidelijk maakt dat het ook naar jou moet luisteren!
veel sterkte allemaal

Hey,

Graag zou ik even willen reageren over wat Sofie schrijft. Ik begrijp enorm goed dat het voor die kinderen niet gemakkelijk moet zijn. Ik kom zelf ook uit een gescheiden en hertrouwd gezin. Alle drie de kinderen zijn heel welkom bij ons. Ik probeer geen 2de moeder voor hun te zijn maar wel een soort vriendin waar ze altijd bij terecht kunnen. We geven hun een warm nest zoveel als we kunnen, maar ik vind wel dat ze groot genoeg zijn om besef te hebben wat kan en wat niet kan. Als ze zich zo gedragen dat wij continu hen moeten berispen hebben ze dat zelf in de hand. Er is niemand dat hun verplicht van niet te luisteren of tegendraads te werken.

@Kaatje; Het is niet dat ze uit verschillende gezinnen kumen dat het daarom miserie hoeft te zijn hoor. Mijn zussen en broers komen uit hetzelfde gezin en maakten onderling soms ook enorme ruzie.

Groetjes,
Inge

Ik denk dat je echt wel eens op de tafel mag slaan en duidelijke regels opstellen. Je moet consequent durven zijn. Voor je man is dat waarschijnlijk moeilijk, want hij ziet zijn dochter weinig en daarom wil hij dat compenseren. Maar kinderen appreciëren duidelijkheid en structuur eer ze die aanvaard hebben. Strenge papa's kunnen ook heel tof en geliefd zijn hoor.
Zo'n kind voelt heel snel hoe de vork aan de steel zit en hoe ze haar zinnetje kan krijgen. Ik denk dat je daarover dringend met je man moet praten, alleszins voor ze in de puberteit komt!

veel succes