Hallo meiden,
Het is hier weer al een hele tijd geleden dat ik op het forum heb gezeten
Wij hebben hier de laatste tijd behoorlijk wat afgezien wat zorgen betreft van ons kindje
twee drie weken geleden is onze kleine spruit opgenomen in het ziekenhuis: ik zal het verhaal even vertellen:

Océan was de dag voordien wat lastig, huilbuien en krampen, maar zolang hij geen koorts maakte stond ik er niet bij stil dat het iets ernstig kon zijn, het was die dag nl warm buiten en dacht dus dat hij daar wat last van had, tot s'nachts hij gewoonweg gloeide van de koorts. ge'wacht tot s'morgens om de huisarts te bellen om te komen . Die dag had ik ook toevallig een afspraak bij de kinderarts om 11u voor een routinecontrole, maar vertrouwde het zaakje niet en wou echt niet wachten tot 11 uur om er een dokter bij te halen,
De huisdokter was hier om 8u30 en die kon op het eerste zicht geen verklaring vinden voor die hoge koorts. Maar moest van hem wel een urinestaaltje binnen steken.
Ben dan om een zakje geweest en aangezien ik toch om 11u bij de kinderarts moest zijn besloot ik dan dit daar binnen te geven, de uitslag zou dan ook vlugger bekend zijn aangezien ze in het ziekenhuis haar consultaties doet.
Daar aangekomen, onderzocht ze Océan en kon ook geen verklaring vinden en omdat hij zo anders deed en onrustig was besloot ze hem op te nemen. Was een zware klap, maar beter dat ze hem eens volledig onderzoeken.
Ondertussen had hij ook in zijn zakje geplast, maar dit was niet genoeg voor onderzoek, dus terug nieuw zakje geplaatst.
Ondertussen ook bloed afgenomen en infuus geplaatst, maar nog geen antibiotica, was eerst af te wachten wat de bloedresultaten gaven,
Maar kort na het plaatsen van het infuus werd Océan heel slecht, begon plots heel wit en grauw te zien. Elke 5 min kwam de assistente van de kinderarts kijken want ze vertrouwden het zaakje niet en je kon dus ook wel merken dat ze heel erg bezorgd waren. Ik begon natuurlijk ook het slechtste te denken.
Na een uurtje waren de bloedresultaten er, er bleek niet echt iets abnormaals te zijn. Dus stonden we terug bij af!
Na nog een uurtje had Océan dan uiteindelijk in zijn zakje geplast en bleek het genoeg te zijn voor onderzoek, en dan na een half uurtje wisten we wat het was: een nierontsteking.
Wij totaal van de kaart , van hoe kon hij dit nu hebben opgelopen, je begint je dan van alles af te vragen en te verwijten, van wat heb ik verkeerd gedaan.
Maar dan nog erger toen de kinderarts uitleg kwam geven dat het ook kon gaan om een geboren afwijking en dat er dus nog heel wat testen moesten gebeuren met ons boeleke,
In het ergste geval kon het een operatie worden, in het beste geval vinden ze niks, natuurlijk waren ook nog andere mogelijkheden zoals een kleine afwijking die waarvan hij zelf moest uitgroeien,
Direct antibiotica intraveneus gestart, om de twee dagen urine staaltje en toen de urine volledig steril terug was, konden de testen gebeuren, Met de schrik in je hart onderga je dit alles en hou je je sterk ook naar je andere kinderen toe, maar te veel is te veel.
Ons ander zoontje had 3 maand geleden ook in het ziekenhuis gelegen met een virus (die kon plots niet meers stappen of zitten, hij heeft er toen 2 weken gelegen en ook allerlei testen ondergaan, ook met nucleaire vloestof endergelijke)
Bij Océan ging dit ook allemaal moeten gebeuren, ik had er even de moed niet meer voor!
Na alle testen te hebben ondergaan mochten we dan uiteindelijk met Océan naar huis, we mochten donderdag bellen voor de resultaten.
Het waren twee helse dagen.
En dan komt het moment dat je mag bellen en dan durf je gewoon nie te bellen, maar toch alle moed bij elkaar geraapt en dus belde ik,
Gelukkig was alles normaal en hebben ze niks gevonden, dus geen aangeboren afwijking, ben gewoon van blijtschap aan de tel beginnen janken, was alsof er 10 kg van mij viel.
We moeten wel af en toe nog eens urinestaaltjes binnen steken van Océan, om hem toch nog op te volgen.
We waren kei blij dat alles ok is.
Ons geluk duurde wel niet zo lang want nu is Rune gisteren terug opgenomen met maar liefst 41.3 graden koorts en heel hevige buikpijn. Het lijkt alsof we gedoemd zijn de laatste tijd, en bij mij zit de moed echt dieper dan de grond.

Hoi Bibi,
Ik wil je heel veel sterkte wensen met je kindjes. Wat een afschuwelijke ervaringen! Kan me voorstellen dat je het even niet meer zag zitten.
Veel succes en beterschap voor ze!
Groetjes
Iris