Heykes!

Amaai Sylvie, 't is echt wel leuk om te horen dat jullie er weer voor 100% voor gaan. Er komt wel wat verbouwwerk bij kijken, maar ik ben zeker dat je dat er graag voor over hebt hé?
Heb je een goed gevoel bij deze maand?
Ik ben er vrij gerust in, zal nog een maand moeten wachten.
Het is hier zo druk geweest dat we amper tijd hadden voor elkaar, en we meestal onmiddellijk in slaap vielen van zodra we nog maar een bed zagen.
Maar ik word er algemeen precies wat rustiger in. Ik blijf me voor ogen houden dat ik ooit wel zwanger zal zijn, en dat ik nog wel wat tijd heb.
Mijn vriend begint er nu ook meer en meer over te praten. Hij is er nu ook meer klaar voor dan een paar maand geleden.Dus als er geen lichamelijke gebreken zijn dan komt het wel goed.

Tis idd jammer dat we niets meer van Ellen horen!
Ben razend benieuwd hoe het met haar en haar zwangerschap gaat.
Hoop dat alles goed gaat.
Ik veronderstel dat we nog wel iets zullen horen.

Allé, zal dan nog maar eerst wat gaan opruimen, want straks moet ik weeral gaan werken.
Groetjes!

Oh Sylvie, vind het echt fantastisch voor jou!
Het is eigenlijk heel snel gegaan hé. Je had net gezegd dat jullie er weer volledig voor gingen en een goeie maand later was het al raak!
Om het op zijn "eddy's" te zeggen, 'Geweldig!' zeg!
Nu moet je me echt goed op de hoogte houden hé.

Allé, 2 van de 3 starters van deze topic zijn al
Wat moet dat fantastisch voelen!
Bij mij zal het weer nog wat langer duren.
Had vorige maand een cyclus van 28 dagen gehad, wat voor mij vreselijk lang is, maar hoopte op eindelijk een normale cyclus.
Ok mijn cyclussen liggen niet zo ver uit elkaar (meestal tussen 22 en 26 dagen) maar toch...
Nu deze maand had ik het dus totaal niet verwacht, maar op dag 20 kreeg ik 'snachts echt superhevige krampen!!
Ik heb nogal zware gehad, maar dit sloeg echt alles!
Heb zelfs moeten braken van de pijn en emoties.
Dus vandaag zwaar ontgoocheld dus.
Waar zoveel na vakantie goed nieuws hebben, kom ik weer terug van een kale reis.
Pff!! Och ja, volgende maand dan maar zeker?

Dark Angel, hoe ist bij jou? Bijna de moment om te testen hé?

Hoi Sylvie,

Srr dat ik zo weinig reageer, maar had er even geen zin in. Mijn vriend heeft vorige week beslist dat hij toch geen kindje meer wil.
Jij weet nattuurlijk nog niet dat hij reeds 2 kindjes heeft, en nu ziet hij het niet meer zitten om met mij opnieuw te beginnen.
Ik had altijd al veel moeite gehad om hem te overtuigen nog een kindje met mij ook te willen, en in oktober was hij er eindelijk klaar voor.
Hij zegt dat hij ook enkele maanden enthousiast was, maar nu de laatste maanden (wat ik ook merkte) nam de goesting weer af.
Ik zit nu natuurlijk in zak en as! Pff zou er gewoon alles voor over hebben om een kindje MET HEM te hebben.

Tja, hoe down ik me nu ook voel, zolang hij nee zegt zal er niets veranderen zeker...

Bedankt Sylvie.

We hebben gisteren nog eens heel serieus gebabbeld, (lees: ik heb gezegd dat ik echt niet zonder kindjes kan en wil) en hij heeft me beloofd er nog eens over na te denken.
We gaan het nu enkele maanden met rust laten en eind November herbekijken we de situatie.
Ik hoop zo dat hij inziet dat een kind niet het einde van de wereld is. We zijn een heel sterk koppel en ik weet zeker dat een babytje ons niet uit elkaar drijft. Zag hij het ook maar zo, dan kwam het zeker allemaal goed...

Hoe ist met jou en jullie ? Al terug naar de gyneacoloog geweest? Hoever ben je nu al? Goh, ben nog altijd zo blij voor jullie!

Hoihoi,

Ben blij dat alles goed gaat met u en jullie kinneke!
Toch speciaal hé, zo'n baby die groeit in u buik. Van helemaal niets naar een prachtig nieuw mensje!
Snap heel goed dat je nu al vanalles wilt kopen, zou net zo zijn.
Kan het zelfs niet laten om iets te kopen voor mijn metekindjes, laat staan als het dan u eigen klein boeleke is!

Hier zijn de gemoederen een beetje gekoeld. Wat natuurlijk niet betekent dat ik er niet meer iedere seconde van de dag blijf aan denken. Maar het heeft toch geen zin er constant over door te gaan, integendeel!
Ik hoop gewoon vreselijk hard dat het allemaal wel goed komt al vrees ik soms voor het ergste...
Ik merk nu al dat ik echt kattig reageer op alles wat hij zegt of doet, heb ook voortdurend bevestiging nodig dat hij me nog wel graag ziet. En ik blijf constant die druk voelen dat ik me vrolijk moet gedragen en moet tonen dat alles goed zit tussen ons, dat onze relatie een kindje echt wel aankan.
Hij zegt wel dat hij me begrijpt en wordt ook niet echt kwaad als ik weer eens zo'n venijnige opmerking geef als het over kinderen gaat, maar toch voel ik me hier de laatste tijd zo alleen.
Pff, weet ook niet goed hoe ik het hier allemaal moet uitleggen, maar het moest er gewoon nog even uit...

groetjes!