baukje: snap je wel hoor, beetje melancholisch gevoel he, wiegje weg.. Onze meid heeft de eerste weken bij ons op de kamer in een wiegje geslapen, in dat wiegje heb ik zelf ook gelegen (tot 5 mnd!), en mijn broer en zus ook, later mijn nichtje en nu zij.. Mijn moeder heeft hemeltje erbij gemaakt, mijn vriend heeft m geschilderd en mijn vader heeft m samen met mijn broer in elkaar gezet. Is dus voor mij veel waard.

Met 3-4 weken is ze op haar eigen kamertje gaan slapen, in haar ledikantje. Mijn vriend kon namelijk echt niet slapen met haar bij ons, hij werd wakker van elk kreuntje etc. Heb het daar wel moeilijk mee gehad, was er zelf geloof ik nog niet zo aan toe om haar niet meer naast me te hebben maar ik had niet echt veel keus Moet eerlijk zeggen dat ze rond die tijd ook begon met langer slapen en ik sliep na een paar nachten zelf ook beter.. Of dat te maken had met het slapen op haar eigen kamer???

Het wiegje staat, leeg, nog steeds naast ons bed.. Ze heeft er maar zo kort ingelegen en ik vind m zo mooi! Kan me er nog even niet toe zetten om het op te bergen. En zo lang mijn vriend er nog niets van zegt, laat ik m nog lekker evens taan.. Gewoon voor het gevoel...