Het pijnlijkste deel vond ik de weeën vlak voor de persweeën, en de eerste perswee toen ik nog niet kon persen omdat ik nog niet op de tafel lag. Voor deze weeën heb ik rondgelopen, in warmwater gezeten, op m'n knieën over een kussen gelegen...om de weeën op te vangen, en dat viel best mee. Allez ja, het deed natuurlijk pijn en ik heb best wel wat gegild ondanks dat ik me had voorgenomen dat niet te doen. Toen ik binnenkwam was er net een vrouw aan het bevallen en die riep zo hard dat ik er schrik van kreeg, kon me niet voorstellen dat ik ook zo hard zou roepen , maar wel dus!

De persweeën zelf die vond ik makkelijk op te vangen door het persen zelf. Ik was wel heel moe, maar ik ben superblij dat ik het heb kunnen volhouden, zonder epidurale. Over het niet merken dat je dichtgenaaid wordt, kan ik jammer genoeg niet helemaal meespreken: eerst moest die placenta er nog uit, en die wou niet! Na een uur trekken en duwen, en hormonen toedienen, heeft de gynae beslist dat het te gevaarlijk werd (te veel bloed verloren), en hebben ze me alsnog epidurale moeten geven om de placenta met de hand te verwijderen . Daarna hebben ze nog moeten naaien, dat duurde ook een hele poos (er bleek een dikke ader meegescheurd te zijn), maar nog wel onder epidurale. Uiteindelijk heb ik dus niets gevoeld van het naaien, maar dat waren wel de vreselijkste uren van mijn leven tot nu toe . Armen gespreid en vastgebonden, hevig trillend van de volledige epidurale verdoving nà de arbeid en het ergst van al: mijn man en 1 uur oude zoontje moeten achterlaten in de verloskamer... Ik heb er nog steeds nachtmerries van. Hoe lang het juist geduurd heeft, weet ik niet. Ferre is geboren om 8u50 en om 13u was ik terug in de verloskamer, lang genoeg dus... Gelukkig deed dat allemaal niet pijn, maar ik vond dit veel erger dan al die weeën tesamen! En door dit voorval is mijn voornemen om bij een tweede kindje thuis te bevallen ook zinloos.

Pfoe, doet deugd om mijn verhaal nog eens te kunnen vertellen

jaaah fijn he Katinka, om je verhaal nog ff kwijt te kunnen, vond ik ook!

HEY DNICE

Ik kan je zeggen dat het allemaal best mee valt...
Het is natuurlijk wel pijnnlijk maar als je goed puft en je daarop concentreert en zo min mogelijk verkrampt enzo dan heb je het minste last van alles..
Mijn bevalling duurde 13 uur en ook ik heb een knip gehad en die vond ik idd heel erg pijnlijk maar dan na de bevalling de twee weken erna omdat ik niet kon zitten het trok de hele tijd...
Dat vond ik meer vervelend dan de bevalling...
Ik ben nu zelf ook weer 13 weken zwanger van de tweede dus je ziet maar haha..


groetjes en succes !!

Hoi,

Ik denk dat elke bevalling anders is en dat elke vrouw de pijn ook anders aanvoelt. Maar het kan zeker geen kwaad om de ervaringen van anderen te gebruiken om je zelf een beetje voor te bereiden op wat er allemaal komen kan / gaat.

Ikzelf vond het eerste gedeelte van de bevalling, de weeën, erg goed meevallen. Het deed natuurlijk wel pijn, maar je weet waarvoor je het doet he, en dat maakt het allemaal goed draaglijk.

Vanaf het breken van de vliezen (bij mij gebeurde dat op 7 cm ontsluiting) werden de weeën (ik had buik- en rugweeën) veel lastiger om weg te puffen. Ik had het moeilijker om me te ontspannen, terwijl het dat net is dat je helpt om de pijn de baas te kunnen. Ik heb 1 keer gejammerd en tegen mijn man gezegd dat ik nu wel een epidurale wilde (ook al had ik me voorgenomen om geen verdoving te vragen), maar toen de vroedvrouw kwam controleren, bleek ik op 9.5 cm ontsluiting te zitten, dus was het te laat voor verdoving (gelukkig, anders had ik het mezelf niet vergeven dat ik zo'n watje was, haha).

Toen begonnen de persweeën. Ik voelde enorme druk, maar mocht nog niet meepersen. Ik vond dit het moeilijkste gedeelte van de bevalling. Niet meepersen. Dat was echt bijna niet te doen. Ook toen ik volledige ontsluiting had, mocht ik nog niet persen omdat ons zoontje een sterrenkijkertje was en nog moest gedraaid worden... Toen ik vroeg hoe ik die persdrang moest overwinnen zei de vroedvrouw dat ik gewoon moest proberen om zo oppervlakkig mogelijk adem te halen, met korte pufjes. Dat hielp een beetje, maar het was bijna onmogelijk om vol te houden. Dat heeft drie kwartier geduurd.

Toen ik dan wel mocht meepersen, was ik zo uitgeput ( de bevalling was intussen al 22u aan de gang), dat het me niet meer lukte op eigen kracht. Pol had bovendien ook een erg groot hoofdje, dat hielp ook al niet echt. Uiteindelijk hebben twee vroedvrouwen op mijn buik liggen meeduwen en moest de gyn de vacuumpomp inschakelen om Pol te laten geboren worden. Dat was eventjes allemaal heeeeeel erg pijnlijk, maar die pijn ebde echt meteen weg toen dat kindje op mijn buik lag...

Het waren dus bij mij de laatste twee uren die echt pijnlijk waren. De rest was echt goed te dragen.

Als ik je tips mag geven om de weeën op te vangen: bij mij hielp het als ik bij het opkomen van een wee me helemaal in mezelf keerde, rustig bleef ademen met lange halen, en mezelf focuste op het strand waar we tijdens onze huwelijksreis zaten te kijken naar de op de rotsen slaande golven...

Tijdens de persweeën en de uitdrijving dacht ik aan niks meer, ik wilde alleen maar dat het snel voorbij zou zijn , maar dat zal iedereen op dat moment wel denken, niet?

Groetjes en veel succes!

Snuffie

jeeeey gelukt haha