Hier hetzelfde hoor.
De mijne wil zelfs niet bij de bevalling zijn...schrik dat hij er niet tegen gaat kunnen of zo (weet ik het).
Ik kan het wel begrijpen dat je niet tegen zo'n dingen tegen kan, maar ze moeten daar toch niet op staan loeren en al, als die gewoon aan het hoofdeinde van dat bed staat dan ziet ie toch niks.
Maar ja, niks aan te doen, ik ben alleen heel hard teleurgesteld, maar dat heeft hij natuurlijk niet door.

Tja, sommige mannen reageren nou eenmaal anders. Mijn vriend is er zeker blij mee maar niet echt geinteresseerd. Als iemand aan hem vraagt wat ie er van vind dan kan ie er niet echt een antwoord op geven.
En echt tactisch is ie ook niet. Bijv. Jeetje wat krijg je dikke tieten, ohh wat krijg je een pens. Hij bedoelt het gelukkig niet zo lullig als dat het zijn mond uit komt. Nu had ik van het weekend een rompertje gekocht met de allerliefst papa erop. Hij pakt het uit, kijkt er na en legt het in de kast. Weinig reactie dus.
Maar hij smeert wel elke avond mijn buik in met Zwitsal mama zalf.
Toen hij het hartje hoorde vond ie het ook geweldig al zal hij het er verders niet meer over hebben. Ik maak me er niet zo druk om en geniet voor twee. Het zal straks wel anders zijn als de baby er is denk ik dan maar.

Hoi,

ik heb niet alles gelezen, dus ik herhaal hier misschien (ons beebje heeft graag onze aandacht.. hihi), maar ik herken je verhaal: mijn vriend was niet eens "blij" toen we positief testten, ook al hadden we heel bewust gekozen hiervoor.. hij kreeg opeens een enorm verantwoordelijkheidsgevoel, was bang dat iets zou mislopen of wat we ons kleintje aandoen door hem op deze harde wereld te zetten. Verder had hij de hele zwangerschap lang angst om aan m'n buik te komen (heeft wel eens kort gevoeld, na mijn aandringen, maar kreeg er de kriebels van). Hij was ook extreem bang voor de bevalling, zou niet mee durven, was bang om flauw te vallen, enz. Sommige dingen begreep hij en dan was hij bezorgd, bij andere dacht hij niet na (zoals dat ik gewoon bleef naar de supermarkt gaan en de zware dingen dragen.. maar ik zorgde wel voor mezelf). Ik keek uit naar echo's, hij was er bang voor (maar genoot er wel van) en vond het wel veel geld voor wat het was.. Hij heeft nooit met een wc-rolletje naar het hartje geluisterd.. was er ook bang voor.

Het is natuurlijk ook waar dat zij niets voelen en 't voor de papa's pas begint bij de geboorte zelf.. is voor ons onbegrijpelijk maar voor hen heel normaal.

En uiteindelijk.. vroeg hij me de laatste maand elke dag of alles ok was, of ik nog geen weeën had, enz. En is hij de hele tijd bij de bevalling gebleven (ik had wel min of meer geëist dat hij erbij zou zijn, ik zei ook dat hij maar aan m'n hoofd moest blijven zitten en niet kijken), heeft me veel moed ingesproken en.. is toen de baby eruit kwam zelfs gaan kijken en filmen (wou ik niet echt, maar achteraf ben ik blij dat ik 't zo nog eens kon meemaken en zien). En ik heb al meer gehoord dat de vooraf zenuwachtige en angstige papa's (vaak verstopt door "ongeïnteresseerdheid") tijdens de bevalling het minst problemen hebben!

Veel succes,
Bianca

O ja, om je volledig gerust te stellen: mijn vriend is een superpapa, vindt het heerlijk om met Matthias bezig te zijn, helpt me elke dag met het badje, verschonen, enz.. 't Zou leuker zijn als hij ook tijdens de zwangerschap al die interesse zou gehad hebben, maar ja.. een man is een man hé..

Ik zie dat je ondertussen al voorbij halfweg bent: over 20 weken zal je 100%zeker een totaal andere man leren kennen!!

Groetjes,
Bianca

Hallo,

Het zal mischien wel later komen!Mijn vriend had ook geen begrip voor onze eerst zwangerschap samen.Hij vond mij vervelend,we konden niks meer samen doen,ik was altijd aan het kotsen of altijd moe, zonder te praten van de baby blues!Ik dacht dat we uit elkaar gingen gaan. Maar toen de klein een paar maanden oud was is er iets gebeurt, hij was ineens een geweldig vader geworden, wij hebben dan voor onze relatie gevochten en nu is het super.Hij zet zijn hand al op mijn buik, zorg voor alles als ik ziek ben, geweldig!
De mannen hebben in het algemeen meer tijd nodig voor alles te begrijpen.
Je moet niet wachten dat hij zelf ondervind dat hij ongelijk heeft, je moet het meteen zeggen!!!
xxx
Ptibou

Hopelijk kom ik nu niet te b*tcherig over maar er zijn nog al eens problemen geweest en door men aanpak werd mijn vriend gans anders en was hij tot besef gekomen van dat hij verkeerd was. Zijn eigen moeder wijst hem dikwijls op zijn fouten omdat ze vindt dat hij wel eens meer mag intresse tonen zoals bij zijn eerste kind. Het nieuwe is er miss af maar toch eh!
Hopelijk draaien ze bij onze venten want das niet leuk eh!
De opstartster verdedigd hier ook continue haar man van hij is lief en dit en dat. Sorry geen intreses tonen vind ik niet bepaald lief hoor! Tzal wel ne goeie vriend/ man zijn net zoals diene van mij maar naar de zwangerschap toe zijn ze gewoon wat minder attent en lief!
Diene van mij is echt ne goeie vent ze, hij kookt , kuist, doet alles wat ik hem vraag. Echt ne nieuwe man, al men vriendinnnen benijden me hierom maar hij uit zich keislecht en dat ergert me enorm.
Allé tkan zijn dat wij door onze hormonen gewoon veeleisender zijn geworden hehehehehehehe
We zien wel, ik heb het hem gisteren duidelijk gemaakt dus we zien wel of hij rekening houdt met mijn gevoelens.
Hou jullie op de hoogte!