< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Mignon » Groot nieuws!

Column van Mignon

Groot nieuws!

November 2007 Hier is een tijdje terug dat ik iets heb geschreven, maar er was eigenlijk niet zo veel bijzonders te vertellen. Maar nu dus wel. Ik mag het nu eindelijk van de daken gillen. Dave wordt grote broer! De reacties zijn verschillend maar wel allemaal even leuk? Waarom hebben jullie zo lang gewacht, Dave is nu al 6 jaar of lukte het niet eerder?

We hebben niet bewust zo lang gewacht, maar we waren er nog niet aan toe. Met Dave hebben we het een en ander mee gemaakt. Maar begin dit jaar waren we eindelijk allebei zo ver dat we tegen elkaar konden zeggen: "We willen graag een tweede kindje."
Dus de pil weggedaan en wachten maar (nou ja, wachten ;-) )…
Na een maand of 6, vlak voor ik mijn ongesteld moest worden, voelde ik me al aardig beroerd. Dus een test gedaan en deze gaf een heel dun licht blauw streepje. Euhm… Zou het dan echt zo zijn?
De volgende ochtend was het streepje weg. Dus op naar de stad om een nieuwe test te halen en meteen maar een duurder type gehaald. Deze test gaf een toch wel duidelijk blauw kruis aan. Oeps, ja, het was dus echt zo! En dat nog voor dat ik over tijd moest raken.

De weken hierna waren toch wel minder. Zo voelde ik me bij Dave supergoed. Ik was niet moe, niet misselijk. Maar nu… Nu kreeg ik te maken met de andere kant van een zwangerschap: moe, misselijk en nog eens moe.
Op mijn werk moest ik het toch wel snel tegen mijn baas vertellen. Want normaal ben ik best wel nauwkeurig en netjes en nu... Nu kwam er niets uit mijn handen. Mijn baas was heel erg blij voor me en zei gelijk dat ik het rustig aan moest doen?

Ondertussen werd mijn zoon 6 jaar. We hadden afgesproken dat we onze mond zouden houden tot de 12 weken. Maar op Dave zijn verjaardag was ik zo beroerd dat het voor ons mannetje niet echt leuk was. Tegen de visite konden we ons mond nog wel houden. Maar toen iedereen weg was, hebben we het wel tegen Dave gezegd. Hij was zo blij. Dit was zijn mooiste verjaardagscadeau :-)
De weken erna hebben we het rustig verteld, eerst aan onze ouders en daarna aan onze vrienden. Iedereen was erg verbaasd. Sommige wisten dat we de wens hadden voor een tweede kindje. Maar we hadden het over het algemeen stil gehouden. Dan krijg je ook geen vragen.

Mijn misselijkheid en vermoeidheid bleef aan en werd alleen maar erger. Mijn baas adviseerde me om contact op te nemen met de bedrijfsarts. Om te zien of we iets konden regelen. Dit kon gelukkig en nu mag ik drie uur per dag minder werken. Dat is erg prettig want als ik erg moe word, dan word ik ook heel snel misselijk.
Maar het mooiste van mijn zwangerschap tot nu toe was, vorige week, het eerste bezoek aan de verloskundige. Volgens eigen berekening (via deze site) was ik uitgerekend op 2 juni. Maar de verloskundige deed de berekening over en kwam een halve week later uit. Jammer, je hoopt eerder dat je verder bent dan minder ver. Maar toen kregen we de echo...
Van te voren gaf ze al aan dat, omdat ik dus pas 9 weken zou zijn, er een grote kans was dat we niets zouden zien. Ze had namelijk alleen een buikecho. Maar er was gelijk beeld en contact!
De baby zag er al mooi uit, we konden al een armpje en beentje zien. Zij schok er zelfs een beetje van en ging gelijk rekenen. En alles werd bijgesteld, de datum zou al eerder 25 mei zijn. We waren al een week verder! Maar omdat ze hem niet goed genoeg kon meten, maakte ze gelijk een nieuwe afspraak. Volgende week mag ik weer heen. Hopelijk blijft deze datum staan en wordt die niet weer terug gezet. Dat zou ik erg jammer vinden.
Afwachten nu maar. Meer kunnen we toch niet doen.

Groetjes,
Mignon



[Reageer]